Een update van mij

[Charlie Angel]

Iedereen nog heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes na ons onverwachte, vreselijke verlies van Billie. Helaas is er niet veel tijd om te rouwen, want een week na Billie kwam mijn vader in het ziekenhuis.
Hij was zelf blijkbaar al een tijd gestopt met bloedverdunners, waarom mag Joost weten.
In het ziekenhuis bleek dat de aderen in zijn rechter been dichtzaten, waardoor er geen bloed meer bij zijn voet kwam. Ook is daar een bacterie bijgekomen. Ik weet helaas niet welke, maar dat doet er nu ook niet meer toe.
Er zijn 5 tenen geamputeerd bij zijn rechtervoet. Alleen bleek dit echter niet genoeg, er zou een tweede operatie moeten volgen waarbij zijn onderbeen tot onder de knie zou moeten worden weggehaald. Hij zou dan met prothese en revalidatie nog steeds de kans hebben om weer te kunnen lopen. Echter mijn vader heeft de operatie geweigerd. Hij wil niet meer. Dus de behandelingen zijn nu stopgezet en er wordt alleen pijnstilling gegeven. Middels elke 4 uur een injectie morfine. Er wordt gezocht naar een hospice waar plek is.
Ik vind het vreselijk moeilijk en ook erg dubbel.
Ja, hij is 86, maar tot nu altijd gezond geweest, op trombosebeen en glaucoom na.
Het is een lange revalidatie voor die leeftijd, maar bij dat punt waren we nog niet.
Het druist erg in tegen hoe ik ben opgevoed, niet klagen maar doorgaan.
Ik vecht al zoveel jaren tegen steeds erger wordende pijn (sinds mijn 11de) en ook mijn moeder heeft na haar diagnose zo gevochten omdat mijn vader haar niet los kon laten. En nu, mijn vader stopt voordat het uberhaupt......
Mijn hoofd kan dit niet handelen nu. En nee, het draait niet om mij, maar om hem, maar wat is dat nut als hij nu opgeeft? [emoji17]

Ik heb eerst iemand gevraagd die mij tegen betaling naar het ziekenhuis reed, maar ik zal nu zelf het echt moeten proberen.
Zodra er plek vrij komt zal mijn vader naar een hospice gaan. Wij hebben een voorkeur opgegeven, een fijne plek en niet in een drukke stad (qua rijden) maar dat is afwachten. Niemand weet hoe en hoe lang, hij krijgt ook geen antibioticameer tegen due bacterie. Hij krijgt nu elke 4 uur een spuit met 5 MG morfine.

[Cathelijn]

Wat krijg jij ongelooflijk veel te dragen. Ik heb er even geen woorden voor...
Kon ik maar wat meer voor je doen dan je alleen heel veel sterkte wensen

[Siberienne]

Wat krijg je het voor de kiezen Angelique, heel veel warme gedachten jullie kant op.

Ik snap dat het besluit van je vader heel moeilijk te bevatten is voor je, en dat je je vader helemaal nog niet kwijt wil. En toch. Een beetje snap ik je vader wel. Want ik heb ook de ellende gezien van dit soort situaties waarbij er stukje bij beetje steeds meer geamputeerd wordt. Dat gaat niet alleen om pijn, het gaat ook om wat blijft er over, hoe zelfstandig kan hij zijn, hoe veel regie moet hij uit handen nemen en niet in het minste, komt het wel goed. Want op die leeftijd is alleen al het een poosje in bed moeten liggen iets wat een hele revalidatie vraagt. Ik zie ze nog voor me, de mensen die na de operatie ook nog eens wondinfecties kregen, een wond die niet wilde genezen (ook iets wat je veel meer ziet bij oudere mensen) en van de ene ellende in de andere rolden.

Bij mijn vader hebben we ervoor gekozen op een gegeven ook niet meer te laten opereren (andere ziekte en op het moment dat er complicaties optraden was hij niet meer bij bewustzijn) maar in plaats daarvan rustig en waardig afscheid te nemen. En ik ben daar blij mee, want we hadden hem misschien nog wel iets langer bij ons gehad, maar wat voor tijd was dat geweest… hij haatte het ziekenhuis en alles wa daarmee te maken had.

En echt he, ik snap je verdriet, en hoe moeilijk dit is en dat het je veel te snel gaat. En dat het ook nog eens bovenop het overlijden van Billy komt. En ik wil je gewoon een hele dikke knuffel sturen. En ik hoop dat je nog een paar mooie momenten en gesprekken met je vader kan hebben. En dat je op een of andere manier er toch een beetje vrede mee kan krijgen hoe het nu loopt. En ik hoop dat hij een goede hospiteer plek krijgt waar je makkelijk kan komen.

[doranto]

Wat een ontzettend zware tijd maak jij nu mee. Ik hoop dat je de kracht vindt om alles te doorstaan.

[frodo quin]

Veel sterkte!

Ik hoop dat je een goed gesprek met jouw vader kan hebben zodat je antwoorden krijgt over waarom hij deze keuzes geeft gemaakt.

[eelke]

Ohhh jeetje, het stopt zo maar niet he. Eigenlijk niet te doen maar ja, welke keuze heb je? Ik wens je heel veel sterkte

[Lizzy]

Ohw Angelique , wat ontzettend droevig . En ik kan me wel voorstellen dat dit voor jou heel moeilijk is.... En dat het gewoon veel te veel is om op je bordje te hebben, pfft, dat moge duidelijk zijn

Ach, arme lieverd toch

Ik hoop dat je er vrede mee gaat vinden dat je vader deze beslissing heeft genomen. Op de een of andere manier. Dat maakt het voor jezelf zachter

Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid

[dinky89]

Pfff wat pittig om dit ook nog op je bord te krijgen naast je eigen gezondheid en het plotselinge verlies van jullie geliefde Billie

Ergens kan ik mij de keuze van je vader wel voorstellen. Het is een afweging die we bij onze dieren ook maken, weegt de impact van de ingreep op tegen wat de ingreep oplevert. De hoge leeftijd in combinatie met de revalidatie en de impact op het dagelijks leven is nogal wat.
Maar ik zou als kind ook zoiets hebben van 'grijp de optie van amputatie aan om verder te kunnen leven'.

Ik hoop dat je toch een stukje vrede kan vinden met de keuze van je vader en wens jullie enorm veel sterkte en liefde toe voor de komende tijd

[Anne in Zweden]

Pfff wat pittig om dit ook nog op je bord te krijgen naast je eigen gezondheid en het plotselinge verlies van jullie geliefde Billie

Ergens kan ik mij de keuze van je vader wel voorstellen. Het is een afweging die we bij onze dieren ook maken, weegt de impact van de ingreep op tegen wat de ingreep oplevert. De hoge leeftijd in combinatie met de revalidatie en de impact op het dagelijks leven is nogal wat.
Maar ik zou als kind ook zoiets hebben van 'grijp de optie van amputatie aan om verder te kunnen leven'.

Ik hoop dat je toch een stukje vrede kan vinden met de keuze van je vader en wens jullie enorm veel sterkte en liefde toe voor de komende tijd

Dit vat wel ongeveer samen wat ik voelde bij het lezen van je update, Angelique. Wat een vreselijk moeilijke tijd maak je door, echt hartverscheurend.

Ik hoop dat jullie ondanks alles nog een goede tijd samen is gegund. En ik hoop dat je je vader kunt vergeven voor de keuze die hij heeft gemaakt, ondanks het feit dat je blijkbaar in een 'doorzetten en op je tanden bijten'-huishouden bent opgegroeid. De meeste mensen weten niet hoe ze in een bepaalde situatie zullen reageren voordat ze daadwerkelijk in die situatie zijn beland. Misschien heeft je vader altijd gedacht dat hij een doorzetter was die op zijn tanden zou bijten als het nodig was, maar nu het zover is, ontdekt hij dat hij daar de kracht niet voor heeft, geestelijk noch lichamelijk. Het zal voor hem pijnlijk genoeg zijn om erachter te komen dat hij niet de Superman is die hij verwachtte te zijn. Maar dat maakt hem tegelijkertijd alleen maar menselijk.

Ik snap echter heel goed dat je worstelt met de situatie, en ik wens je daarom alle acceptatie, berusting en innerlijke rust toe die je nodig hebt om door deze periode heen te komen.

[Kaela]

Ach Angel, wat een heftige tijd met alles zo bij elkaar. Je vader zo ziek en een keuze die je moeilijk bevatten kan.

De opvoeding die je beschrijft is heel herkenbaar. Niet klagen en altijd doorgaan. En met alles wat jij voor kiezen krijgt leef je dat helemaal na, niet zelden ten koste van jezelf.
In die zin is het, op een bepaald moment, als je ruimte in jezelf vindt, ook mogelijk om trots te gaan voelen dat hij die opvoeding op dit punt in zijn leven juist los kan laten zodat hij zijn eigen grens kan bepalen. Dat zal voor hem ook een hele moeilijke stap zijn geweest met diepgaande redenen.

Maar ik snap dat je dat nu nog niet kan. Al het vechten wat je zelf doet staat te haaks op deze keuze die onherroepelijk het afscheid van je vader betekend. Je mag daar ook boos op zijn en onbegrip voor voelen. En verdriet.

Een hele dikke knuffel voor jou. Lucht je hart hier zo vaak je wilt, soms is dat het enige wat je kan doen in zo’n moeilijke tijd.

[Lizzy]

Ach Angel, wat een heftige tijd met alles zo bij elkaar. Je vader zo ziek en een keuze die je moeilijk bevatten kan.

De opvoeding die je beschrijft is heel herkenbaar. Niet klagen en altijd doorgaan. En met alles wat jij voor kiezen krijgt leef je dat helemaal na, niet zelden ten koste van jezelf.
In die zin is het, op een bepaald moment, als je ruimte in jezelf vindt, ook mogelijk om trots te gaan voelen dat hij die opvoeding op dit punt in zijn leven juist los kan laten zodat hij zijn eigen grens kan bepalen. Dat zal voor hem ook een hele moeilijke stap zijn geweest met diepgaande redenen.

Maar ik snap dat je dat nu nog niet kan. Al het vechten wat je zelf doet staat te haaks op deze keuze die onherroepelijk het afscheid van je vader betekend. Je mag daar ook boos op zijn en onbegrip voor voelen. En verdriet.

Een hele dikke knuffel voor jou. Lucht je hart hier zo vaak je wilt, soms is dat het enige wat je kan doen in zo’n moeilijke tijd.

Ik vind dit heel mooi gezegd

[hannabelgje]

Pfff wat een vreselijk moeilijke en verdrietige tijd. Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen. Dikke knuffel.

Verstuurd vanaf mijn SM-S931B met Tapatalk

[pike]

Ik kan niet veel toevoegen aan mijn voorgangers. Ik vind het allemaal heel erg voor je.

[Charlie Angel]

Ach Angel, wat een heftige tijd met alles zo bij elkaar. Je vader zo ziek en een keuze die je moeilijk bevatten kan.

De opvoeding die je beschrijft is heel herkenbaar. Niet klagen en altijd doorgaan. En met alles wat jij voor kiezen krijgt leef je dat helemaal na, niet zelden ten koste van jezelf.
In die zin is het, op een bepaald moment, als je ruimte in jezelf vindt, ook mogelijk om trots te gaan voelen dat hij die opvoeding op dit punt in zijn leven juist los kan laten zodat hij zijn eigen grens kan bepalen. Dat zal voor hem ook een hele moeilijke stap zijn geweest met diepgaande redenen.

Maar ik snap dat je dat nu nog niet kan. Al het vechten wat je zelf doet staat te haaks op deze keuze die onherroepelijk het afscheid van je vader betekend. Je mag daar ook boos op zijn en onbegrip voor voelen. En verdriet.

Een hele dikke knuffel voor jou. Lucht je hart hier zo vaak je wilt, soms is dat het enige wat je kan doen in zo’n moeilijke tijd.

Wat zeg je dit ontzettend lief, Karin. Dank je. En iedereen bedankt voor de lieve berichten.

Natuurlijk respecteer ik zijn keuze en besef ik heel goed hoe enorm zwaar het anders zou zijn geworden qua acceptatie en revalidatie.
En de rust daarin zal ook best komen, maar het is eigenlijk precies hoe Karin schrijft. [emoji8]

Het spijt me dat die opvoeding voor jou zo herkenbaar is Karin. Ik hoop oprecht dat jij je daar van los hebt kunnen krijgen. [emoji8]

[Kaela]

Wat zeg je dit ontzettend lief, Karin. Dank je. En iedereen bedankt voor de lieve berichten.

Natuurlijk respecteer ik zijn keuze en besef ik heel goed hoe enorm zwaar het anders zou zijn geworden qua acceptatie en revalidatie.
En de rust daarin zal ook best komen, maar het is eigenlijk precies hoe Karin schrijft. [emoji8]

Het spijt me dat die opvoeding voor jou zo herkenbaar is Karin. Ik hoop oprecht dat jij je daar van los hebt kunnen krijgen. [emoji8]

Wat goed dat je weet dat de rust zal komen. Dat vind ik heel knap van je.

Opvoeding doet zoveel. Het verankert bepaalde denkwijzes die enorm kunnen helpen en enorm kunnen beperken. En het kost vaak hard werken om daarvan los te komen. Voor mezelf ben ik daar, voor nu, ver genoeg in gekomen. Maar als je voor zo’n zware emotionele situatie komt te staan als jij, dan voelen dingen vaak weer heftig. En hebben ze opnieuw heel veel tijd, energie en liefde nodig.