Anne in Zweden schreef: ma 02 mar 2026, 00:16
Och gos. Wat kun je je gaan hechten aan je meisjes, hè? Gelukkig heeft ze na een beroerd begin nog een paar mooie jaren bij jou mogen leven. Daar kun je veel troost uit halen, maar het blijft verdrietig dat je een vriendinnetje minder hebt nu. Sterkte.
Ja, ze heeft gelukkig nog een lange tijd gehad voor een ex legger en nog belangrijker, een goede tijd. Toen ik een maand geleden schreef dat het haar laatste dagen waren is ze er ook weer miraculeus bovenop gekomen. Ze is ook toen weer meer gaan eten, weer aangekomen en zelfs haar vocht in de buik stabiliseerde en werd zelfs een beetje minder. Actiever was ze ook weer. Je zou niet gedacht hebben dat ze zo ziek was als je haar bezig zag. De laatste weken wou ze zelfs weer buiten slapen terwijl ze daarvoor soms al vroeg aan het hek stond te wachten om naar binnen te mogen.
Ze laat een flinke leegte achter en dat ze al een paar weken in het hok slaapt en geen extra zorg meer nodig had helpt daar wel bij. Het was toen al zo wennen om niet haar zacht gepraat te horen terwijl ze onderaan de trap stond te wachten als ik mij overslapen had. Om niet in alles wat ik deed te moeten denken "gaat dat, want kan ik dan laat genoeg vertrekken voor Margriet" of "ben ik dan op tijd thuis voor Margriet". Geen bestelling meer door te krijgen voor het ontbijt of te wachten als ze in de avond nog even een paar hapjes uit de moestuin wou voor ze kwam slapen. Moest dat nu nog geweest zijn zou het nog zwaarder zijn.
Ik was gisteren het filmpje aan het terugkijken van toen ze aankwamen en hun eerste stapjes in de tuin. Margriet, de eerste die een stap op onze grond zette en de laatste die die er was. Ze heeft niet enkel haar eigen groep overleefd, maar ook een deel van de groepen die erna kwamen. Altijd een heel sterk karakter en de rust zelve. Onbetwiste top hen en niemand moest ook maar in hun hoofd halen daar wat in te veranderen en tegelijk op haar eigen manier heel zacht met de kleintjes die letterlijk onder haar sliepen toen ze nog banger waren van de andere kippen. Dicht bij Margriet ging niemand in zijn hoofd halen om een pik uit te delen en daar hoefde ze altijd heel weinig voor te doen.
Bagger filmpje, maar blij dat ik toch beeld heb van hun aankomst. Margriet is links in beeld, Roos zie je in de deuropening en Madelief volgde later.
