Hij werd ouder de laatste tijd, krakkemikkig ook wel. Maar hij hobbelde nog wel gewoon mee met alles. Altijd vrolijk en blij.
Een paar weken geleden begon hij met niezen. Niet zo vaak, maar vaker dan anders. En binnen een paar weken ontwikkelde dat zich tot veel dik slijm uit 1 neusgat, en daardoor ook benauwdheid. Op aanraden van de dierenarts een slijmoplosser voor mensen geprobeerd en Novacam erbij, en dat leek eerst wel wat te helpen. Maar een paar dagen later kreeg hij ineens bloedneuzen, en de benauwdheid werd ook erger. Slapen ging alleen nog op zijn zij, als er “valse lucht” door zijn wang kon stromen…
Een snelgroeiende neustumor was het vonnis, al vergevorderd en niks aan te doen
Dus de vreselijke beslissing genomen, en de afspraak gepland voor vanmiddag om hem te laten gaan…
Atz zou Atz niet zijn als hij niet een tweede dosis narcosemiddel nodig had om ècht te gaan slapen (hoe dan, hij was al zo ziek). Hij had net daarvoor nog een heel blik knakworstjes op, het allerlekkerste op de hele wereld.
Na de tweede dosis ging het wel snel, en is hij rustig ingeslapen.
Na het inslapen voelde de dierenarts nog aan Atz zijn buik (die het laatste jaar dikker geworden was, ondanks minder voeren) omdat Atz dat voorheen niet goed toeliet.
Hij zei dat daar ook zeker een grote tumor groeide, hij vermoedde in de milt, en dat die er waarschijnlijk al veel langer zat. Qua ademhaling dacht hij ook aan uitzaaiingen in de longen, en dus ook in zijn neus, die de druppel waren voor hem…
We zijn er kapot van. Het is onwerkelijk, leeg, en oorverdovend stil, na een paar weken gerochel en gesnurk 24 uur per dag
Bruun is ook van slag, die mist zijn stabiele grote vriend, hij kijkt op bij elk geluidje en gaat steeds alle kamers af…
Hij heeft Atz nog wel gezien en geroken na het inslapen, maar ik denk dat het niet zo is blijven hangen bij hem.
We hebben Atz vanmiddag nog naar het crematorium gebracht, en over een paar dagen komt hij weer naar huis. Dan kan hij in Juli mee naar Zweden, naar de plek waar hij het aller-gelukkigste hondje op aarde was. Daar hoort hij gewoon.
God wat ga ik die hond missen
Rust zacht lieve Atziflatzi, tot ooit
