Barfplaats.nl

Ik open even een apart topic, want ik ben gewoon een beetje van slag. Ik had mijn meneer zo ver gekregen dat we pups gingen kijken, want we waren eruit, we willen weer een Siberische husky. Toevallig FB bericht, nog 3 reutjes beschikbaar dus wij gaan kijken. In de stamboom zaten ‘goede’ honden volgens mensen die erverstand van hebben. En echt he, gisteren in de auto om een boodschap te doen en ineens tranen in mijn ogen bij het vooruitzicht misschien een puppy in huis binnenkort. En we komen bij de fokker, en ik zie mams en de pups, en gewoon … niks. Heel even toen ik een zacht neusje tegen mijn arm voelde maar ik had totaal geen neiging er een mee te willen nemen. En vroeguh kwamen we best vaak bij de fokker van onze honden, puppies kijken, en dan werd er gedreigd met fouilleren als we naar huis gingen. Ik ben echt een beetje van slag van mezelf, gek genoeg. Meneer vond de vaderhond mooi en als ik had gezegd ‘laten we het doen’ was het ok geweest voor hem. Maar ik vind het lastig te benoemen wat me niet trok. Ik was wel enigszins fliefd op een van hun andere teefjes, een vrij expressieve ‘tante Katrien’ met een grote mond. Maar wil ik dan toch geen pup? Of was er iets met deze pups? Ja ze waren aan de forse kant, maar speels, zacht, makkelijk te hanteren maar wat me wel opviel: ze gingen heel erg hun eigen gang. Misschien dat? Moeder was schuchter en beetje zenuwachtig maar wel zacht. Hoe ging dat bij jullie, hoe kwam hond en/of pup op jullie weg? En hoe weet je dat het goed is?

Klopt het dat deze honden in een kennel leven (gezien de foto's)? Dat zou wel kunnen verklaren waarom de pups hun eigen gang gaan. Ze zijn het huiselijke leven niet gewend?

Wat mijzelf betreft, er zijn maar enkele fokkers van Fauven in Nederland, een paar kleine die af en toe eens een nestje hebben, en twee grote. Een van de kleinere had een dekking in de planning. Daar ben ik wezen kijken maar de moederhond stond mij niet aan. Jammer want die woonde op een half uur rijden. Van de twee grote viel er voor mij eentje op voorhand al af dus bleef er eigenlijk maar een fokker over. Drie uur rijden Dus daar komt Ties vandaan. Ik had toen 2e keus voor een reutje (er waren er drie). Maar ik was niet verplicht een reutje uit dat nest te nemen, als ze me niet aanstonden had ik ook op een volgend nestje mogen wachten.
Tja hoe weet je of het goed is. De fokker kende ik al zo'n 20 jaar. Dus ik wist wel dat dat goed zat. Pupje Ties sprak me heel erg aan. Het was een heel compact gebouwd hondje, terwijl veel fauvejes als pup al een lang ruggetje vertonen. Maar ja, Ties zijn pootjes zijn echte bassettenpootjes en daardoor is zijn rug uiteindelijk toch weer verhoudingsgewijs wat aan de lange kant. Een kampioen zal hij dus nooit worden, maar dat is ook niet hetgene waarvoor ik hem gekocht heb. Ik wou weer lekker kunnen wandelen, trainen, zweetwerk gaan doen. En Ties doet het allemaal en nog wat dingetjes meer, hij vindt eigenlijk alles leuk om te doen. Zolang er maar actie in zit en aan het eind een lekkere beloning

Siberienne schreef: za 07 feb 2026, 22:28 Ik open even een apart topic, want ik ben gewoon een beetje van slag. Ik had mijn meneer zo ver gekregen dat we pups gingen kijken, want we waren eruit, we willen weer een Siberische husky. Toevallig FB bericht, nog 3 reutjes beschikbaar dus wij gaan kijken. In de stamboom zaten ‘goede’ honden volgens mensen die erverstand van hebben. En echt he, gisteren in de auto om een boodschap te doen en ineens tranen in mijn ogen bij het vooruitzicht misschien een puppy in huis binnenkort. En we komen bij de fokker, en ik zie mams en de pups, en gewoon … niks. Heel even toen ik een zacht neusje tegen mijn arm voelde maar ik had totaal geen neiging er een mee te willen nemen. En vroeguh kwamen we best vaak bij de fokker van onze honden, puppies kijken, en dan werd er gedreigd met fouilleren als we naar huis gingen. Ik ben echt een beetje van slag van mezelf, gek genoeg. Meneer vond de vaderhond mooi en als ik had gezegd ‘laten we het doen’ was het ok geweest voor hem. Maar ik vind het lastig te benoemen wat me niet trok. Ik was wel enigszins fliefd op een van hun andere teefjes, een vrij expressieve ‘tante Katrien’ met een grote mond. Maar wil ik dan toch geen pup? Of was er iets met deze pups? Ja ze waren aan de forse kant, maar speels, zacht, makkelijk te hanteren maar wat me wel opviel: ze gingen heel erg hun eigen gang. Misschien dat? Moeder was schuchter en beetje zenuwachtig maar wel zacht. Hoe ging dat bij jullie, hoe kwam hond en/of pup op jullie weg? En hoe weet je dat het goed is?

Ik zeg "bij twijfel niet doen".

En dan maakt het gewoon niet zo uit wat er nou precies niet goed voelde. Het voelde niet goed, klaar. Misschien was het een combinatie van dingen. Misschien ben je er ook nog niet 100% aan toe, meer 98%? Misschien is het idee van een pup overweldigend? Misschien moet het nog even naar 100% groeien? Misschien dat de pups niet 100% lekker voelde. Of de moeder. Of een combinatie van alles. Maar ik zeg dan "niet doen". Ga over een tijdje weer eens ergens anders kijken en voelen.

Ik ben meerdere keren weg gegaan met "OK, weet niet waarom, maar ik ga het niet doen". En, nooooit spijt van gehad. Je gevoel laat je nooit in de steek.

Helemaal eens met Lizzy!

Wij gingen kijken naar een nestje Tollers, lange wachtlijsten. Groot nest, er was een klein Tollertje waar we beiden verliefd op werden en die zo ons hart inkroop, maar de keus was aan de fokker. Later hoorden wij dat het bij ons ging tussen 2. Uiteindelijk kregen we onze hartenhond en dat heeft echt zo moeten zijn. Mocht het het andere hondje zijn geworden hadden we het niet gedaan, puur op gevoel.
Luister naar je hart en naar je gevoel, en als dat nu niet oke voelt om welke reden dan ook, niet doen.

pike schreef: za 07 feb 2026, 23:10 Klopt het dat deze honden in een kennel leven (gezien de foto's)? Dat zou wel kunnen verklaren waarom de pups hun eigen gang gaan. Ze zijn het huiselijke leven niet gewend?

Wat mijzelf betreft, er zijn maar enkele fokkers van Fauven in Nederland, een paar kleine die af en toe eens een nestje hebben, en twee grote. Een van de kleinere had een dekking in de planning. Daar ben ik wezen kijken maar de moederhond stond mij niet aan. Jammer want die woonde op een half uur rijden. Van de twee grote viel er voor mij eentje op voorhand al af dus bleef er eigenlijk maar een fokker over. Drie uur rijden Dus daar komt Ties vandaan. Ik had toen 2e keus voor een reutje (er waren er drie). Maar ik was niet verplicht een reutje uit dat nest te nemen, als ze me niet aanstonden had ik ook op een volgend nestje mogen wachten.
Tja hoe weet je of het goed is. De fokker kende ik al zo'n 20 jaar. Dus ik wist wel dat dat goed zat. Pupje Ties sprak me heel erg aan. Het was een heel compact gebouwd hondje, terwijl veel fauvejes als pup al een lang ruggetje vertonen. Maar ja, Ties zijn pootjes zijn echte bassettenpootjes en daardoor is zijn rug uiteindelijk toch weer verhoudingsgewijs wat aan de lange kant. Een kampioen zal hij dus nooit worden, maar dat is ook niet hetgene waarvoor ik hem gekocht heb. Ik wou weer lekker kunnen wandelen, trainen, zweetwerk gaan doen. En Ties doet het allemaal en nog wat dingetjes meer, hij vindt eigenlijk alles leuk om te doen. Zolang er maar actie in zit en aan het eind een lekkere beloning

Deels in de kennels en deels in huis, en dat is bij mensen met husky teams niet heel ongebruikelijk. Bij onze fokker in NL werden ze binnen geboren, maar verkasten ze een gegeven moment ook naar buiten mrwaren wel regelmatig binnen. En deze pups speelden en rausden door de keuken, er waren kinderen bij geweest, ze waren bij de dierenarts geweest, in de auto mee. Niet zo dat dit van die pups waren die nooit een huis van binnen hadden gezien.

Ik denk dat we ons maar eens een beetje meer gaan verdiepen in fokkers hier. Of toch kijken naar een nestje dat er in NL gaat komen dit voorjaar van een fokker die ik hoog heb zitten, die mij een foto stuurde van hoe zij OL zatte kijken mt vijf pups op schoot

Bij twijfel niet doen! Iedereen die al wat langer mee loopt in hondenwereld weet wat ik bedoel met de klik,de connectie, het vuurwerk, het gevoel van; Ja dit is mijn nieuwe maatje. In al die jaren dat ik honden heb, heb ik me voornamelijk laten leiden door gevoel. 1x heb ik de fokker laten kiezen omdat ik echt geen voorkeur had maar ook niet;ja dit wil ik, en met die hond heb ik nooit een echte band gekregen. En het is echt geen verkeerde hond maar de magie ontbreekt.

Op mijn markiesje heb ik 4 jaar gewacht. Ik wilde een teefje er werden reuen geboren. Ik wilde niet langer wachten dan maar voor het eerst een reu pup. Ze waren 2 weken oud toen we gingen kijken. Toen we weg reden zei vriendief over 6 weken neem jij degene met het blauwe bandje mee;zo geschiedde. Hij wordt nu 12.
Toen ik Smokey zag op animal in need wilde ik hem;zo geschiedde. Hij is mijn kleine grote lastpak,hij is nu 14. Maar oh wat houdt ik van het manneke.

De laatste keer dat Revy mocht dekken voor de vereniging wilde ik een pup van mijn eigen hond. Jazz was 2 weken oud toen ik op de website van Zalikas Pebbles zag. Soort van; struke by lightning. Voorzichtig gevaagd of ik mocht komen kijken.Vriendlief ingelicht dat ik id middag naar Loerbeek zou rijden.Mijn beste verjaardagscadeau ever. En natuurlijk kwam Jazz ook gewoon. Niet wetende dat 6 maanden later Revy het voor elkaar kreeg om de stabij van mijn ouders te dekken...en tsja een hond van 2 eigen honden dat kon ik niet laten schieten en zo kwam Scooby in ons leven.

Kortom bij mij valt en staat alles met gevoel. En de ene keer is dat een rashond,pup, de andere keer is dat een rescue.

Lizzy schreef: zo 08 feb 2026, 08:27 Ik zeg "bij twijfel niet doen".

En dan maakt het gewoon niet zo uit wat er nou precies niet goed voelde. Het voelde niet goed, klaar. Misschien was het een combinatie van dingen. Misschien ben je er ook nog niet 100% aan toe, meer 98%? Misschien is het idee van een pup overweldigend? Misschien moet het nog even naar 100% groeien? Misschien dat de pups niet 100% lekker voelde. Of de moeder. Of een combinatie van alles. Maar ik zeg dan "niet doen". Ga over een tijdje weer eens ergens anders kijken en voelen.

Ik ben meerdere keren weg gegaan met "OK, weet niet waarom, maar ik ga het niet doen". En, nooooit spijt van gehad. Je gevoel laat je nooit in de steek.

Nou ja, daar ging ik dus over twijfelen, of ik er aan toe ben. Ik denk dat wij heel erg mazzel hebben gehad met onze eerste honden, bij een fokker kwamen en ja, dat zijn nu nog steeds vrienden. Zij hebben de pups uitgezocht die bij ons pasten. Met alle honden die we van hun gehad hebben, was er een klik. Maar bij Janouk waren we er elke week, en hele grappig dat de foto’s daar van de bezoekjes, ik al steeds met hem op schoot zat. En Spot, daar was ik echt verliefd op. Shadow kwam eigenlijk beetje bij toeval erbij, een pupkoper liet ineens niks meer van zich horen, en dat werd dus onze trouwste hond. 14 jaar lief en leed. Dat zijn ook grote voetstappen om in te volgen.

Dus dat ‘nee dit is het niet’ heb ik nog nooit gehad wel het ‘kunnen we geen derde hond’ en een man die lang nee zei - tot hij ja zei bij Shadow

Hoe vindt je een nieuwe hond? Door rustig rond te blijven kijken tot het gevoel goed is

Zolang het gevoel niet goed is moet je het nog niet doen. Dan zijn het gewoon schattige pups maar nog niet jullie nieuwe huisgenoot

Bij honden nog niet gehad, maar bij kittens wel. Dan voelde het gewoon niet goed. Geen klik met de fokker. Geen klik met de katten. Uiteindelijk vind je toch wel de juiste match. En spijt wil je zeker niet krijgen.

Ik dacht eigenlijk dat er ineens een hond voorbij zou komen waar ik geen nee tegen kon zeggen, maar da's niet gebeurd. Dus op die manier in ieder geval niet

eelke schreef: zo 08 feb 2026, 20:42 Ik dacht eigenlijk dat er ineens een hond voorbij zou komen waar ik geen nee tegen kon zeggen, maar da's niet gebeurd. Dus op die manier in ieder geval niet

Misschien eindigen wij ook wel cavia’s ….

Maar alle gekheid op een stokje: hoe voelt dat voor jou? Ok of toch de gedachte ‘misschien toch meer gaan zoeken?’

Wij waren nog in gesprek samen over wel of niet weer een hondje. Toen Shadow voorbij kwam was dát de doorslaggevende factor. We zagen de foto op internet, keken elkaar aan en hadden meteen zoiets van oké....als het klikt is dit ons hondje.

Siberienne schreef: ma 09 feb 2026, 12:47 Misschien eindigen wij ook wel cavia’s ….

Maar alle gekheid op een stokje: hoe voelt dat voor jou? Ok of toch de gedachte ‘misschien toch meer gaan zoeken?’

Voor nu oke, maar ooit komt er vast en zeker weer een hond. Blijkbaar kwamen er nu cavia's op mijn pad, aldus het universum

Ik denk dat je als hondenvriend altijd een plaats in je hart hebt voor de volgende. Wel weet ik dat er mensen zijn die dat niet doen om hun dat verdriet te besparen. Bij jou denk ik dus dat de klik er echt niet was.
De dag dat ik mijn hond begraven heb wist mijn buurman een hond en ik ben ineens gaan kijken. Ik wilde een duitse herder en ik heb echt gezien wat een zachte karakters oud duitse herders hadden en ik sta nog altijd achter die keuze.
Bij mijn pup (van 8 maanden) en beide ouders had ik een heel goed gevoel.
Eerst heb ik mijn huis opgeruimd en 3 dagen later ben ik hem gaan halen. Ze was heel blij om me te zien. De klik was er echt.
(toch heb ik problemen met een niet gesocialiseerde hond)