Barfplaats.nl

Lieve mensen,

Mijn hondje met trachea collaps gaat sterk achteruit en ik moet er waarschijnlijk aan gaan denken hem in te laten slapen. Jeetje ik krijg het amper getypt. Hoe doen mensen dit?
Ik zou dit als het moet het liefst aan huis laten doen.
Als jullie je ervaringen met mij willen delen heel graag.
Ik ben op zoek naar een fijne (holistische) dierenarts die dit kan doen in de omgeving van Brabant.

Tja, dat zijn de moeilijkste momenten. Zelf heb ik mijn honden door de dierenarts thuis in laten slapen. Ik heb een fijne dierenarts die zelfs in coronatijd twee maal aan huis is gekomen. Ik heb mijn honden op eigen terrein begraven. Sterkte!

In mijn ervaring doen alleen dierenartsen dat waar je al klant bent. En dan nog is het vaak lastig.
In België deden ze daar minder moeilijk over. Daar hebben we onze honden thuis in laten slapen. Zoë hebben we met grote spoed midden in de nacht mee naar de kliniek genomen en die is toen daar ingeslapen. Er was zoveel paniek dat dat ook niet anders ging.

Verstuurd vanaf mijn SM-S931B met Tapatalk

Er zijn dierenartsen die speciaal aan huis komen voor euthanasie.
Als ik google op 'Brabant dier euthanasie aan huis' dan zijn er verschillende mogelijkheden.
Sterkte!

Ja, dit zijn echt veruit vreselijke dingen, je hond in moeten laten slapen... Ik heb meerdere honden thuis in laten slapen en twee honden op een dierenartsenpraktijk. Het hangt namelijk heel erg af van je hond. Whoofer had ik geen keus, zij lag onder narcose en de dierenarts kon haar niet meer wakker laten worden, zo vreselijk ziek bleek zij te zijn. Brutus vond het geweldig op de praktijk. Daar kreeg hij Frolicjes, die kreeg hij thuis niet. Ik heb hem op de praktijk in laten slapen en dat was helemaal OK. Ik heb Biscuit thuis in laten slapen maar dat was gewoon geen succes..... Ze voelde zich enorm verraden, die vent (waar ze echt wel bang voor was) in HAAR huis. Ze heeft heel erg naar hem geblaft. Snoep griste ze uit zijn hand maar zou zijn vinger ertussen hebben gezeten: zou die eraf zijn gebeten, echt Kroki optimaforma. Echt heel erg verdrietig. Achteraf denk ik dat het voor haar beter zou zijn geweest als ik naar de praktijk was gegaan. Of een andere dierenarts had gevraagd. Ze is uiteindelijk wel heel rustig ingeslapen hoor. Dus het is niet dat ik er nog onder lijd ofzo. Pinkel en Frou Frou zijn thuis ingeslapen en dat was helemaal goed. Frou Frou was echt dol op onze dierenarts. Ze ging hier zelfs nog op schoot bij hem zitten (wat mijn dierenarts wel moeilijk vond hoor, heel confronterend en zooo verdrietig). Linga is de enige hond die we niet in hebben laten slapen, zij overleed "uit zichzelf" (viel op straat neer). Ik hoop, dat als Fritzi ingeslapen moet worden, de dierenarts kan die nu al anderhalf jaar bij ons over de vloer komt voor de acupunctuur behandelingen. Fritzi is gek op haar. En Fritzi is dooooodsbang voor mijn eigen dierenarts. Als het niet hoeft, dan niet door hem en al helemaal niet op de praktijk. Als mijn eigen acu dierenarts niet kan, bel ik nog liever een dierenarts die alleen/speciaal euthanasie-aan-huis doet. Sjoerd maakt het niet uit. Sjoerd vindt het bij de dierenarts helemaal geweldig. Sjoerd vindt thuis ook iedereen geweldig. Maar mijn eigen voorkeur is hier thuis, in zijn en mijn vertrouwde omgeving.

Luister dus naar je gevoel, je hart, je verstand en vooral naar je hond. Elke hond is anders. Iedere situatie is anders.

Ik heb aan bovenstaande berichten niets meer toe te voegen. Ik wens je heel erg veel sterkte!

Dankjewel voor jullie reacties.
Hij is afgelopen woensdagavond thuis ingeslapen.
Wat is dit verschrikkelijk.. alles voelt anders. Het huis is zo bizar leeg zonder hem.
Het uitlaten met 1 riem inplaats van 2.. niet te doen pijnlijk.
Mijn andere hondje wil niet echt meer eten sindsdien.
Ik vroeg me af wat jullie heeft geholpen tijdens het rouwen. Ik heb een boek besteld wat ik lees maar ik merk dat ik nu voornamelijk voel dat ik hem zomaar gedood heb. Ook al weet ik dat het de beste keuze voor hem was. Het verliep ook niet helemaal rustig zoals ik had gehoopt en dat heeft daar niet aan bijgedragen. En of er dingen zijn die ik kan doen voor mijn andere hondje om dit proces misschien op een manier te kunnen verzachten voor hem..

Joaquin schreef: do 20 nov 2025, 12:55 Dankjewel voor jullie reacties.
Hij is afgelopen woensdagavond thuis ingeslapen.
Wat is dit verschrikkelijk.. alles voelt anders. Het huis is zo bizar leeg zonder hem.
Het uitlaten met 1 riem inplaats van 2.. niet te doen pijnlijk.
Mijn andere hondje wil niet echt meer eten sindsdien.
Ik vroeg me af wat jullie heeft geholpen tijdens het rouwen. Ik heb een boek besteld wat ik lees maar ik merk dat ik nu voornamelijk voel dat ik hem zomaar gedood heb. Ook al weet ik dat het de beste keuze voor hem was. Het verliep ook niet helemaal rustig zoals ik had gehoopt en dat heeft daar niet aan bijgedragen. En of er dingen zijn die ik kan doen voor mijn andere hondje om dit proces misschien op een manier te kunnen verzachten voor hem..

Allereerst, veel sterkte!

Wat is het moeilijk he. Allebei mijn honden hadden pijn en ik ben nogal een aanhanger van; liever een maand te vroeg, dan een dag te laat, qua inslapen. Dus dat maakte wel dat ik achter de beslissing kon staan. Bij Gijs was dat anders dan bij Joep, Gijs was pas 6 maar zijn poot was niet meer te repareren en hij was er absoluut niet gelukkig onder, Joep was 11,5 en bij hem zag ik ineens de 'het gaat niet meer-blik´.
Gijs is rustig thuis ingeslapen. Joep bij de dierenarts, die het daar echt helemaal leuk vond en ik wilde hem vooral nog een pijnlijke rit naar huis besparen (in en uit de auto etc). Joep kreeg helaas wel een soort insult tijdens het inslapen, dat was echt naar om te zien en heb ik daarna ook wel echt last van gehad en uiteindelijk ook hulp bij gezocht om van dat beeld af te komen. Wat dat betreft een geluk dat Gijs eerst was en ik dus wel weet dat het ook heel mooi en rustig kan gaan.

Wat mij geholpen heeft? Geen idee eigenlijk. Ik heb echt zoveel liters tranen gelaten en uiteindelijk werd dat minder. Dus vooral de tijd, denk ik. Ik vond het wel erg fijn om er op een bepaalde manier mee bezig te zijn, dus een plekje in te richten voor de spulletjes en as. Het ophalen van de as was ook erg fijn, van te voren had ik niet zo het idee dat ik daar zo een prettig te voel bij zou hebben. Het is dan toch een soort van 'af' ofzo.

Joep was ook van slag toen Gijs er niet meer was, maar dat zat hem vooral in de gewoontes. Hij sprong de auto niet meer in omdat hij altijd 'na Gijs' sprong. Nu was het half jaar ervoor ook echt wel een beetje afzien met Gijs zijn poot en revalidatie en mocht Joep ook heel veel niet (niet spelen met Gijs, geen lange wandelingen met Gijs, heel rustig doen in huis etc) dus die kon eigenlijk ook wel meer zichzelf zijn en kreeg ineens veel meer aandacht waardoor hij, in mijn herinnering, eigenlijk juist wel opbloeide.

We hebben hier in de bar ook een topic over dit onderwerp. Het is er al een tijdje stil, maar wellicht helpt het je om erin terug te lezen. Ik kom even niet meer op de naam maar ik zal kijken of ik hem gevonden krijg.

Ah hier issie. Hij loopt al lang, ik heb er altijd wel fijne steun kunnen vinden.
viewtopic.php?f=17&t=134099

Joaquin schreef: do 20 nov 2025, 12:55 Dankjewel voor jullie reacties.
Hij is afgelopen woensdagavond thuis ingeslapen.
Wat is dit verschrikkelijk.. alles voelt anders. Het huis is zo bizar leeg zonder hem.
Het uitlaten met 1 riem inplaats van 2.. niet te doen pijnlijk.
Mijn andere hondje wil niet echt meer eten sindsdien.
Ik vroeg me af wat jullie heeft geholpen tijdens het rouwen. Ik heb een boek besteld wat ik lees maar ik merk dat ik nu voornamelijk voel dat ik hem zomaar gedood heb. Ook al weet ik dat het de beste keuze voor hem was. Het verliep ook niet helemaal rustig zoals ik had gehoopt en dat heeft daar niet aan bijgedragen. En of er dingen zijn die ik kan doen voor mijn andere hondje om dit proces misschien op een manier te kunnen verzachten voor hem..

Ahhhh . Gecondoleerd

Ik heb heel veel steun gehad aan het boek "Dan neem je toch gewoon een nieuwe" van Antoinnette Scheulderman. En verder heb ik voor al mijn overleden honden een altaar gemaakt. En daar de urn met as neergezet. En ik stak elke dag kaarsjes aan. En heb bij een aantal honden echt een zee vol gehuild... Die moeten er kennelijk uit, die tranen.

Nou ken ik jou natuurlijk niet maar ik weet eigenlijk toch 2000% zeker dat je hem zo maar gedood hebt. Als je een andere keuze had gehad: dan had je die gemaakt.... Maar het inslapen van een hond gaat met zoveel emoties gepaard. Ook die van het gevoel "heb ik wel het juiste gedaan?". Of "had ik nog niet zus of zo moeten proberen?". Of "was het wel het juiste moment?".

Het feit dat het proces niet rustig is verlopen helpt niet bij het aanvaarden van het inslapen.... . Dat is gewoon echt heel verdrietig en dat zul je een plekje moeten gaan geven

Lekker veel in de natuur zijn met je andere hondje: dat helpt. Lekker lange wandelingen. En toch maar blijven aanbieden van eten, zijn lievelings-eten. Of het proberen super lekker te maken met iets waar ie dol op is. En dat mag best een paar daagjes of weekjes iets zijn dat je nou normaal niet zo snel zal geven... Ik bedoel dan geen vanille vla maar misschien een blikje sardientjes of blikje zalm door het eten roeren. Of hele vette volle kwark. Of een gekookt eitje. Maar ja, ook je hond moet door dit verdriet heen. Ik weet niet of je er in gelooft maar bach bloesems kunnen goed helpen bij verlies. Er zijn zelfs bach bloesem therapeuten die een mix hebben samengesteld voor bij verlies.

Pfft nou, ik wens je heel veel sterkte. Ik hoop dat je zelf ook iemand in je omgeving hebt waar je mee kunt praten. En je mag altijd hier komen om je hart te luchten!

Joaquin schreef: do 20 nov 2025, 12:55 Dankjewel voor jullie reacties.
Hij is afgelopen woensdagavond thuis ingeslapen.
Wat is dit verschrikkelijk.. alles voelt anders. Het huis is zo bizar leeg zonder hem.
Het uitlaten met 1 riem inplaats van 2.. niet te doen pijnlijk.
Mijn andere hondje wil niet echt meer eten sindsdien.
Ik vroeg me af wat jullie heeft geholpen tijdens het rouwen. Ik heb een boek besteld wat ik lees maar ik merk dat ik nu voornamelijk voel dat ik hem zomaar gedood heb. Ook al weet ik dat het de beste keuze voor hem was. Het verliep ook niet helemaal rustig zoals ik had gehoopt en dat heeft daar niet aan bijgedragen. En of er dingen zijn die ik kan doen voor mijn andere hondje om dit proces misschien op een manier te kunnen verzachten voor hem..

Heel veel sterkte met het verlies.

Ik heb in het voorjaar met een van mijn honden ook vrij plotseling moeten doen. Thuis laten inslapen en ook een dag opgebaard gehouden zodat Osiris kon zien en ruiken dat Shed was heengegaan.
Mijn overgebleven hond Osiris heeft heel diep in de rouw gezeten. Bij hem heeft zijn rouw zeggen en schrijven 6 maanden geduurd.
In de eerste weken was het heel heftig. Hij wilde de eerste dagen niet meer wandelen, keek telkens op of Shed niet in de tuin was of verstopt in een van de slaapplaatsen die ze hadden. Inn de 3 maanden nadien wilde hij wel weer verder weg om te wandelen ,maar uitdrukkelijk alleen naar alle uitrengebieden waar we altijd kwamen. Ik heb hem alle ruimte gegeven te kiezen wat voor hem nodig was. Hij heeft tijden lang op de plekken, waar hij samen snuffelde graafde en wandelde, rende, racete, stoeide en waar ze altijd heel intens bezig waren, stil gestaan. Stil gestaan om te kijken te ruiken en te horen of Shed misschien toch niet zomaar aan zou komen wandelen. Iedere hond die qua kleur en haar op Shed leek, wilde hij zien om zeker te weten dat het toch zijn maatje niet was. De teleurstelling was bij Osiris te voelen, te zien en te horen. Soms piepte hij zachtjes alsof een soort wenen om. Hij bleef op plekken gewoon liggen. Vaak wel 15 minuten of langer. Ik liet hem maar. en ondertussen gewoon aaien en mee wachten. Hij gaf zelf aan wanneer hij weg wilde en dan liefst meteen naar huis. Na de drie maanden begon hij beetje bij beetje interesse in andere honden te tonen en soms ook nieuwe vriendjes te maken. Op die plekken meestal open zandplaatsen waar meerdere mensen met honden bij elkaar komen had hij uiteindelijk ene stuk of 5 nieuwe vriendjes gemaakt. Een jack russel , een windhond, 2 podencokruisingen en nog een hondje uit het buitenland. En tot en met half oktober wilde hij dan ook steeds naar die plekken in verschillende bossen om te kijken of betreffende vriendjes er ook waren. Hij begon ook weer uitbundiger te worden in huis en buiten. blij met nieuwe speeltjes en buiten nieuwe spelletjes met mij. Ondanks zijn leeftijd van 14 jaar leert hij snel om dan uiteindelijk mij aan te sporen dat spelletje te doen. Natuurlijk in ruil voor een mini lekkers.
Osiris weigerde ook steeds vaker de soorten vlees die hij normaal wel at. (Hij kreeg altijd gewoon alles in normale vorm en geen kvv) Ik heb gelukkig een goede vleesmolen dus heb tijd lang een deel gemalen. Want hij at alleen nog maar kip, rund en paard. De rest haas, konijn, gans, wilde eend, fazant, kwartels weigerde hij. En dat terwijl ik net voor Sheds Overlijden 2 mega vriezers had gevuld met wild. Alleen kip voeren te eenzijdig. Heb m maanden lang dus tussen door maar gedroogd wild spiervlees gegeven en ook gekookt want dan at hij het wel. Wilde niets meer van de door mij gedroogde snacks. Pas half oktober merkte ik dat ik de oude Osiris terug had. Hij verloor meer interesse in andere honden en begon weer naar muizen te zoeken en te graven. (podenco eigen). In die tijd werd mij ook gevraagd of ik een voor hem bekend hondje voor een paar maanden wilde opvangen omdat eigenaresse voor een paar maanden naar buitenland moest. Hondje uit Curacao maar bijna even groot als Osiris en bijna een look a like als Osiris. Zo grappig. Hij kent t hondje . Ze is 13 , dus daarom wilde de eigenaresse haar niet meenemen in het vliegtuig voor een vlucht van minstens 10 uur. Osiris vind haar leuk en dus na een proef middag en proef nachtje besloten dat ze hier mag blijven.
Ik wil zelf geen 2 hond meer, maar ik merk wel dat dit wel een extra fijn iets voor Osiris is. Sinds de weken dat ze hier nu al is eet Osiris alles weer wat hij voorheen liet staan. ik hoef niets meer te koken. Hij eet alles met smaak.
Nu is dit maar een voorbeeld... Maar echt rouw om het verlies van een maatje kan erg lang duren. Het enige wat je hierbij kunt doen is het overgebleven hondje veel ruimte te geven in het verwerken er van (dus boven je eigen verdriet om het verlies) veel aandacht... nieuwe spelletjes verzinnnen, nieuwe gewoontes geven door andere routes te lopen en desnoods ander voedsel of andere smaken of andere tijden voeren.

en ja als inslapen nodig is kan het voelen alsof je zelf te kort geschoten bent. Dat is natuurlijk niet zo.. jouw hondje had een ernstige afwijking ontwikkeld en mijn hond Shed bleek accuut een miltscheuring als gevolg van 3 tumoren die ook al in zijn nieren zaten en ook een vreselijke interne bloeding die zijn dood zou betekenen. Nou dat lijden wil je je lieve maatje absoluut niet aandoen. Dus ja euthanasie is dan gewoon heel fijn . thuis en met je eigen lieve dierenarts is er niets beters dat ze eerst slapen en dan uiteindelijk voorgoed zonder lijden.

Ja ze moeten missen is het moeilijkste wat er is. Ik heb veel gehuild (en nog steeds). Mijn ervaring is dat het verdriet gewoon tijd nodig heeft. De boeken: Dan neem je toch gewoon een nieuwe en Niet zomaar een hond, hebben me ook wel geholpen. Vooral de laatste omdat die van mij heel herkenbaar was met mijn eigen situatie. Praten erover kon ik niet echt en vind ik nu na ruim een jaar nog steeds heel moeilijk. In het begin heb ik alleen maar slechte dagen, maar er komen ook weer goede dagen en op het gegeven moment merk je dat er meer goede dan slechte dagen zijn.
Heel veel sterkte met het grote gemis.

Verstuurd vanaf mijn SM-S931B met Tapatalk

eelke schreef: do 20 nov 2025, 13:39 Allereerst, veel sterkte!

Wat is het moeilijk he. Allebei mijn honden hadden pijn en ik ben nogal een aanhanger van; liever een maand te vroeg, dan een dag te laat, qua inslapen. Dus dat maakte wel dat ik achter de beslissing kon staan. Bij Gijs was dat anders dan bij Joep, Gijs was pas 6 maar zijn poot was niet meer te repareren en hij was er absoluut niet gelukkig onder, Joep was 11,5 en bij hem zag ik ineens de 'het gaat niet meer-blik´.
Gijs is rustig thuis ingeslapen. Joep bij de dierenarts, die het daar echt helemaal leuk vond en ik wilde hem vooral nog een pijnlijke rit naar huis besparen (in en uit de auto etc). Joep kreeg helaas wel een soort insult tijdens het inslapen, dat was echt naar om te zien en heb ik daarna ook wel echt last van gehad en uiteindelijk ook hulp bij gezocht om van dat beeld af te komen. Wat dat betreft een geluk dat Gijs eerst was en ik dus wel weet dat het ook heel mooi en rustig kan gaan.

Wat mij geholpen heeft? Geen idee eigenlijk. Ik heb echt zoveel liters tranen gelaten en uiteindelijk werd dat minder. Dus vooral de tijd, denk ik. Ik vond het wel erg fijn om er op een bepaalde manier mee bezig te zijn, dus een plekje in te richten voor de spulletjes en as. Het ophalen van de as was ook erg fijn, van te voren had ik niet zo het idee dat ik daar zo een prettig te voel bij zou hebben. Het is dan toch een soort van 'af' ofzo.

Joep was ook van slag toen Gijs er niet meer was, maar dat zat hem vooral in de gewoontes. Hij sprong de auto niet meer in omdat hij altijd 'na Gijs' sprong. Nu was het half jaar ervoor ook echt wel een beetje afzien met Gijs zijn poot en revalidatie en mocht Joep ook heel veel niet (niet spelen met Gijs, geen lange wandelingen met Gijs, heel rustig doen in huis etc) dus die kon eigenlijk ook wel meer zichzelf zijn en kreeg ineens veel meer aandacht waardoor hij, in mijn herinnering, eigenlijk juist wel opbloeide.

We hebben hier in de bar ook een topic over dit onderwerp. Het is er al een tijdje stil, maar wellicht helpt het je om erin terug te lezen. Ik kom even niet meer op de naam maar ik zal kijken of ik hem gevonden krijg.

Ah hier issie. Hij loopt al lang, ik heb er altijd wel fijne steun kunnen vinden.
viewtopic.php?f=17&t=134099

Ja het is verschrikkelijk moeilijk Wat heb jij gedaan om van dat beeld af te komen als ik vragen mag? Dankjewel voor het opzoeken van het topic, ik ga hier zeker in lezen

Lizzy schreef: do 20 nov 2025, 13:58 Ahhhh . Gecondoleerd

Ik heb heel veel steun gehad aan het boek "Dan neem je toch gewoon een nieuwe" van Antoinnette Scheulderman. En verder heb ik voor al mijn overleden honden een altaar gemaakt. En daar de urn met as neergezet. En ik stak elke dag kaarsjes aan. En heb bij een aantal honden echt een zee vol gehuild... Die moeten er kennelijk uit, die tranen.

Nou ken ik jou natuurlijk niet maar ik weet eigenlijk toch 2000% zeker dat je hem zo maar gedood hebt. Als je een andere keuze had gehad: dan had je die gemaakt.... Maar het inslapen van een hond gaat met zoveel emoties gepaard. Ook die van het gevoel "heb ik wel het juiste gedaan?". Of "had ik nog niet zus of zo moeten proberen?". Of "was het wel het juiste moment?".

Het feit dat het proces niet rustig is verlopen helpt niet bij het aanvaarden van het inslapen.... . Dat is gewoon echt heel verdrietig en dat zul je een plekje moeten gaan geven

Lekker veel in de natuur zijn met je andere hondje: dat helpt. Lekker lange wandelingen. En toch maar blijven aanbieden van eten, zijn lievelings-eten. Of het proberen super lekker te maken met iets waar ie dol op is. En dat mag best een paar daagjes of weekjes iets zijn dat je nou normaal niet zo snel zal geven... Ik bedoel dan geen vanille vla maar misschien een blikje sardientjes of blikje zalm door het eten roeren. Of hele vette volle kwark. Of een gekookt eitje. Maar ja, ook je hond moet door dit verdriet heen. Ik weet niet of je er in gelooft maar bach bloesems kunnen goed helpen bij verlies. Er zijn zelfs bach bloesem therapeuten die een mix hebben samengesteld voor bij verlies.

Pfft nou, ik wens je heel veel sterkte. Ik hoop dat je zelf ook iemand in je omgeving hebt waar je mee kunt praten. En je mag altijd hier komen om je hart te luchten!

Dankjewel Ohja dat boek daar heb ik vaker over gelezen. Die zal ik ook bestellen.
Het is echt janken zoals nooit tevoren. Rouw is echt bizar. Het op en neer geslingerd worden. Momenten van ademhalen, je daar vervolgens weer schuldig over voelen en even later weer helemaal kapot gaan.

Klopt wat je zegt, ik had ook geen keuze. Het voelt gewoon zo onnatuurlijk. Zo van wie ben ik om te bepalen over zijn leven..

Laat hij vanille vla nou net heel lekker vinden

Bach bloesems ga ik naar kijken. Thank you voor je tips en fijn en lief wat je zegt op het laatst

Aquillo schreef: do 20 nov 2025, 14:46 Heel veel sterkte met het verlies.

Ik heb in het voorjaar met een van mijn honden ook vrij plotseling moeten doen. Thuis laten inslapen en ook een dag opgebaard gehouden zodat Osiris kon zien en ruiken dat Shed was heengegaan.
Mijn overgebleven hond Osiris heeft heel diep in de rouw gezeten. Bij hem heeft zijn rouw zeggen en schrijven 6 maanden geduurd.
In de eerste weken was het heel heftig. Hij wilde de eerste dagen niet meer wandelen, keek telkens op of Shed niet in de tuin was of verstopt in een van de slaapplaatsen die ze hadden. Inn de 3 maanden nadien wilde hij wel weer verder weg om te wandelen ,maar uitdrukkelijk alleen naar alle uitrengebieden waar we altijd kwamen. Ik heb hem alle ruimte gegeven te kiezen wat voor hem nodig was. Hij heeft tijden lang op de plekken, waar hij samen snuffelde graafde en wandelde, rende, racete, stoeide en waar ze altijd heel intens bezig waren, stil gestaan. Stil gestaan om te kijken te ruiken en te horen of Shed misschien toch niet zomaar aan zou komen wandelen. Iedere hond die qua kleur en haar op Shed leek, wilde hij zien om zeker te weten dat het toch zijn maatje niet was. De teleurstelling was bij Osiris te voelen, te zien en te horen. Soms piepte hij zachtjes alsof een soort wenen om. Hij bleef op plekken gewoon liggen. Vaak wel 15 minuten of langer. Ik liet hem maar. en ondertussen gewoon aaien en mee wachten. Hij gaf zelf aan wanneer hij weg wilde en dan liefst meteen naar huis. Na de drie maanden begon hij beetje bij beetje interesse in andere honden te tonen en soms ook nieuwe vriendjes te maken. Op die plekken meestal open zandplaatsen waar meerdere mensen met honden bij elkaar komen had hij uiteindelijk ene stuk of 5 nieuwe vriendjes gemaakt. Een jack russel , een windhond, 2 podencokruisingen en nog een hondje uit het buitenland. En tot en met half oktober wilde hij dan ook steeds naar die plekken in verschillende bossen om te kijken of betreffende vriendjes er ook waren. Hij begon ook weer uitbundiger te worden in huis en buiten. blij met nieuwe speeltjes en buiten nieuwe spelletjes met mij. Ondanks zijn leeftijd van 14 jaar leert hij snel om dan uiteindelijk mij aan te sporen dat spelletje te doen. Natuurlijk in ruil voor een mini lekkers.
Osiris weigerde ook steeds vaker de soorten vlees die hij normaal wel at. (Hij kreeg altijd gewoon alles in normale vorm en geen kvv) Ik heb gelukkig een goede vleesmolen dus heb tijd lang een deel gemalen. Want hij at alleen nog maar kip, rund en paard. De rest haas, konijn, gans, wilde eend, fazant, kwartels weigerde hij. En dat terwijl ik net voor Sheds Overlijden 2 mega vriezers had gevuld met wild. Alleen kip voeren te eenzijdig. Heb m maanden lang dus tussen door maar gedroogd wild spiervlees gegeven en ook gekookt want dan at hij het wel. Wilde niets meer van de door mij gedroogde snacks. Pas half oktober merkte ik dat ik de oude Osiris terug had. Hij verloor meer interesse in andere honden en begon weer naar muizen te zoeken en te graven. (podenco eigen). In die tijd werd mij ook gevraagd of ik een voor hem bekend hondje voor een paar maanden wilde opvangen omdat eigenaresse voor een paar maanden naar buitenland moest. Hondje uit Curacao maar bijna even groot als Osiris en bijna een look a like als Osiris. Zo grappig. Hij kent t hondje . Ze is 13 , dus daarom wilde de eigenaresse haar niet meenemen in het vliegtuig voor een vlucht van minstens 10 uur. Osiris vind haar leuk en dus na een proef middag en proef nachtje besloten dat ze hier mag blijven.
Ik wil zelf geen 2 hond meer, maar ik merk wel dat dit wel een extra fijn iets voor Osiris is. Sinds de weken dat ze hier nu al is eet Osiris alles weer wat hij voorheen liet staan. ik hoef niets meer te koken. Hij eet alles met smaak.
Nu is dit maar een voorbeeld... Maar echt rouw om het verlies van een maatje kan erg lang duren. Het enige wat je hierbij kunt doen is het overgebleven hondje veel ruimte te geven in het verwerken er van (dus boven je eigen verdriet om het verlies) veel aandacht... nieuwe spelletjes verzinnnen, nieuwe gewoontes geven door andere routes te lopen en desnoods ander voedsel of andere smaken of andere tijden voeren.

Dankjewel voor het delen van jou verhaal.

Hij heeft bij mij ook 2 dagen opgebaard gelegen. Eigenlijk voor Dolfie (mijn andere hondje) maar ik vond dat achteraf toch zelf wel heel fijn merkte ik. Zo was hij er toch nog een beetje.. het loslaten en beseffen is toch echt een proces.

Wat heftig dat je andere hond zoveel last heeft gehad en ook lastig om aan te zien. Het breekt dubbel je hart. Dat merk ik hier ook goed. Ik vind het zo erg dat hij zijn beste vriendje kwijt is. Ik vind het ook lastig om van huis te gaan en hem alleen te laten. Hij slaapt veel en wil graag dicht bij me zijn. Dus ik geef hem heel veel extra liefde en hopelijk trekt hij hier een beetje van bij.