Barfplaats.nl

Zeg baasje , als ik nu eens oud wordt en niet zo snel meer kan lopen ,mag ik dan even goed nog bij je zijn ?
Mag ik dan evengoed nog op je schoot , ook al ruikt mijn vachtje niet meer zo lekker als vroeger ?
Mag ik ook bij je zijn als ik mijn plasje niet zo goed meer op kan houden ?
Ben ik erg lastig als ik s,nachts ook weleens wat vaker moet ?
Blijf je dicht bij me baasje als ik je niet meer zo goed hoor en zie ?
Mag ik ook blijven als ik vaker naar de dokter moet ?
En baasje als ik nu eens wat banger wordt omdat ik niet zo goed meer alleen kan
laat je me dan niet bang zijn
En baasje blijf je echt bij me als ik niet meer kan
Laat me niet alleen
Ook niet als ik naar de hondenhemel ga , het enigste wat ik dan nog vraag is een laatste knuffel

Oh lekker, je laat me heerlijk huilend achter de ipad....

En bedankt,.....

ja!

Mmmmm kan ik niet tegen....

Mmmmm kan ik niet tegen....

Dacht dat ik de enige was

Al twee honden en 1 kat waarbij ik dit waar heb kunnen maken.

De ene was te trots om oud te zijn (14) de andere was het niet gegund om oud te worden... De laatste knuffel lukte daar zelfs niet (we zaten in het buitenland) en dat doet nog steeds au.

Dus ja, ik hoop dat het bij deze twee wel gaat lukken....

Ja, lieve schat, als je oud wordt en ziek dan mag je dat allemaal. Weet je nog met Guinnie? Die was echt zo oud en echt zo ziek. Natuurlijk geldt dat voor jou ook; dan mag je dat allemaal, dan doe ik dat allemaal. Voor zover het in mijn vermogen ligt. En ja, ook jullie mogen als het ooit zover komt, en er is geen noodgeval, van huis uit naar de hondenhemel, in MIJN armen; ik laat je niet alleen gaan.











Suzanne

Dit is ooit geschreven om mensen te laten nadenken . Op sites van bv Dierenbescherming .
Bezint eer ge begint ...... Een huisdier heb je niet voor even . Maar voor het leven

Hier nog eentje .

BRIEF AAN MIJN BAASJE !
Die morgen ben je vroeg opgestaan.

Je nam mijn leiband,Wat was ik blij!

We gingen samen wandelen. Hoera.

We vertrokken met de wagen.

Je stopte aan de kant van de weg, het portier ging open.

Je hebt mij een stok toegeworpen.

Ik liep en liep, tot ik de stok tussen mijn tanden klemde.

Maar toen ik terug kwam was je er niet meer….

In paniek ben ik gaan zoeken

Ik ben overal heen gerend om je terug te vinden, echter tevergeefs

Ik werd zwakker van dag tot dag

Een man kwam naderbij en legde mij een leiband om.

Weldra bevond ik mij in een kooi.

De man was goed voor mij en ik mocht daar wachten op je terugkeer.

Je kwam echter niet, het was die man die mij had opgeraapt

Hij bekeek me met veel medelijden en bracht mij in een ruimte met een doodse sfeer.

Mijn uur was gekomen !

Dierbaar meester.

Ik wil dat jij weet dat ondanks het leed dat je me hebt aangedaan, ik mij nog steeds jouw beeld herinner.

Indien ik terug op aarde kon komen, zou ik steeds naar jou toelopen.

Ik hield zoveel van jou

En nog eentje


bagage

Nu ik eindelijk thuis ben, fris gewassen, geïnstalleerd en gevoed,

Warm ingeduffeld in mijn zachte, nieuwe bedje,

Nu wil ik mijn bagage uitpakken

Voor ik het vergeet

Ik heb zo veel te dragen ---

Zo veel te betreuren.


Mmm..Ja, hier is het, helemaal bovenaan


Laten we mijn eenzaamheid, mijn hartpijn en verlies uitpakken.


En daar, bij mijn riem, ligt nog angst en schaamte.

Ik bekijk al die dingen die ik zo graag achter me wilde laten,

En bedenk dat ik ook mijn portie pijn nog moet uitpakken.

Ik hield van hen, van die anderen, die me in de steek hebben gelaten,

Maar ik was niet goed genoeg -- want ze wilden me niet.

Ga jij mijn bagage aanvullen?

Ga jij me helpen uitpakken?

Of ga je alleen mijn bagage bekijken –

En me meteen weer terugbrengen?

Heb je tijd om me te helpen uitpakken?

Om mijn bagage op te bergen,

Zodat ik ze nooit meer hoef uit te pakken?

Ik hoop het echt – want ik ben zo moe.

Maar ik heb nu eenmaal bagage meegebracht.

ZUL JE ME NOG WILLEN ALS MIJN BAGAGE IS UITGEPAKT ?

Deze vind ik ook zo aangrijpend............

Bagage heb ik uitgepakt en weggooid en heel hard mijn best gedaan om het koffer te vullen met nieuwe dingen.

smulpaap schreef:En nog eentje


bagage

Nu ik eindelijk thuis ben, fris gewassen, geïnstalleerd en gevoed,

Warm ingeduffeld in mijn zachte, nieuwe bedje,

Nu wil ik mijn bagage uitpakken

Voor ik het vergeet

Ik heb zo veel te dragen ---

Zo veel te betreuren.


Mmm..Ja, hier is het, helemaal bovenaan


Laten we mijn eenzaamheid, mijn hartpijn en verlies uitpakken.


En daar, bij mijn riem, ligt nog angst en schaamte.

Ik bekijk al die dingen die ik zo graag achter me wilde laten,

En bedenk dat ik ook mijn portie pijn nog moet uitpakken.

Ik hield van hen, van die anderen, die me in de steek hebben gelaten,

Maar ik was niet goed genoeg -- want ze wilden me niet.

Ga jij mijn bagage aanvullen?

Ga jij me helpen uitpakken?

Of ga je alleen mijn bagage bekijken –

En me meteen weer terugbrengen?

Heb je tijd om me te helpen uitpakken?

Om mijn bagage op te bergen,

Zodat ik ze nooit meer hoef uit te pakken?

Ik hoop het echt – want ik ben zo moe.

Maar ik heb nu eenmaal bagage meegebracht.

ZUL JE ME NOG WILLEN ALS MIJN BAGAGE IS UITGEPAKT ?

Deze raakt mij diep...
Sofi is in Spanje naar een dodencel gebracht
Iets van 2 jaar was ze nog maar
Een hele zachtaardige hond
Heel liefdevol en geduldig
Ik denk dat kinderen echt op haar zouden kunnen hangen
Ik kan me niet indenken dat ze iets zou doen

Tuurlijk was ze druk en onstuimig
Een grote jonge hond
Vol energie
Ze was ook ziek, leishmaniose
Dat was toen nog niet zichtbaar

Toen we haar net hadden, trok ze altijd naar slanke blonde vrouwen, die iets langer zijn dan ik
Er is vast iemand geweest die goed voor haar was
Die ze miste...
Toen we haar 1 week hadden liepen we ergens in een straat en daar stond een wit busje, ze ging er naast staan alsof ze thuis kwam...

Ik heb me vaak afgegevraagd wat haar verhaal was....
Wat ze haar hebben aangedaan...

En ja we hebben alles uitgepakt samen
En heel eerlijk...
Ja ik werd soms wanhopig
Natuurlijk waren er issues
Met andere honden
Met haar gezondheid
Met verlatingsangst
En onbenulliger zoals sleuren aan de lijn

Er waren momenten dat ik twijfelde
Maar wat dan...?
Als wij het niet volhielden mocht ze terug naar die stichting
Maar dan?
Wie kon ze nog vertrouwen als wij haar ook lieten vallen?
Gelukkig hielp Borke, dat maakte het gemakkelijker

Uiteindelijk heb ik mijzelf in het geheim beloofd dat we haar lieten inslapen als het echt niet meer ging
Raar is dat juist dat de kracht gaf om door te gaan
We hadden niets te verliezen


En nu....
Loopt Ze als een zonnetje aan de lijn
Kan ze bijna alle honden negeren
Kan ze alleen thuis zijn, ook zonder Borke
Leishmaniose onder controle
Jaagt ze niet meer
Deze dame van 11 jaar is onwaarschijnlijk gehoorzaam

Het was 9 jaar werken - maar dan heb je ook wat