Dankjewel Lizzy!
Alleen na het lezen is mij nog steeds niet duidelijk hoe fosfor en calcium samenwerken en waarom die verhouding zo belangrijk is.. Of ik moet ergens gigantisch overheen lezen (beetje dyslectische achtergrond)
1. Calcium en fosfor
Calcium is nodig voor de beendervorming, spiercontractie, regulering van een aantal celfuncties en voor de bloedstolling.
Fosfor is nodig voor de beendervorming en heeft verder nog een groot aantal functies in het lichaam: energierijke bindingen (ATP), RNA en DNA, in eiwitten en in vetten (fosfoproteïnen en fosfolipiden).
Calciumresorptie
Het parathormoon (van de bijschildklier) stimuleert de Ca-resorptie in het begin van de dunne darm, de reabsorptie van Ca in de niertubuli en de Ca-onttrekking uit de beenderen. De schildklier stimuleert het stockeren van overtollig Ca uit het bloed in de beenderen. Vit D versterkt de werking van het parathormoon.
Fosfor komt langs de dikke darm in de bloedbaan terecht.
Hoge vetgehalten verlagen de Ca-resorptie door de vorming van niet resorbeerbare Ca-zepen in de dunne darm. Hoge concentraties oxaalzuur binden Ca tot het onoplosbaar Ca-oxalaat en een sterk afwijkende Ca/P verhouding vermindert de Ca-resorptie.
Fosfor zit vaak gebonden aan fytinezuur in granen zodat het enzyme fytase nodig is om het weer vrij te stellen.
De resorptie van Ca en P wordt ook verminderd door melkzuur en een te hoge eiwitgift omdat dan hun urinaire uitscheiding vergroot en de werking van vitamine D vermindert. Bij het voederen van voldoende Ca en P komt het dus vaak voor dat er niet voldoende benut kan worden.
Bij een te laag calciumgehalte in het bloed zorgt het parathormoon ervoor dat calcium vrijkomt uit de beenderen, bij een te hoog gehalte in het bloed verhoogt de schildklier de hoeveelheid calcium opgeslagen in de beenderen.
Calciumspiegels in het bloed zijn dus geen betrouwbare indicatoren, daar door de hormonale werking het bloedcalciumgehalte constant blijft, ook al treedt er deficiëntie op.
Bij een tekort aan Ca wordt er teveel Ca van de beenderen weggenomen, wat zal resulteren in weke, poreuse beenderen, rachitis, een gezwollen hoofd (uitzetting van schedel en kaakbeenderen doordat het Ca dat er werd uitgehaald om naar het bloed te gaan, werd vervangen door groter fibreus bindweefsel).
Te hoge Ca-gehaltes hebben een negatief effect op het metabolisme van P, Mn en Zn.
Bij fosforgebrek worden de beenderen breekbaarder, de voederopname daalt, evenals de prestaties en de paarden beginnen te kribbebijten.
Wanneer te veel P aanwezig is, vormt deze onoplosbare verbindingen met Ca, Mg, Zn en sporenelementen in de dunne darm.
Deze verbindingen worden in de dikke darm terug afgebroken, het fosfor wordt nog geresorbeerd, maar de andere elementen niet meer.
Daarom is het zeer belangrijk dat er in het voeder een juiste Ca/P verhouding
Gevonden op internet, maar ik snap er geen holletje van
