Heel veel sterkte nog., beetje laat maar zie topic nu pas. Zo'n bijna onmogelijke zware beslissing die je moet nemen, ook al weet je dat je grootste geschenk op dat moment is haar los te laten en te bevrijden van lijden. Als leven lijden wordt dan sta je schaakmat.
Ik heb hele wisselende ervaringen. De laatste 2 ervaringen waren totaal het tegenovergestelde. Mijn 1 jaar geleden overleden witte herder meisje van 15 jaar ,we zagen het al tijd aankomen. Haar thuis veilig, rustig laten inslapen. Voor haar ging het zo vredig.
Zo'n troost was dat. Maar verdriet was ook heftig.... 15 jaar samen leven gedeelt.
Afgelopen sept ons
Afgelopen sept mijn 4 jarige duitse herder . Tot half 1 was het een gewone dag. Toen klapte alles in elkaar en zaten we in een nachtmerrie. De manier waarop ze is gegaan , bij de dierenarts, was afschuwelijk , staat op mijn netvlies getekend. Niemands fout. We waren er elk moment lichamelijk bij maar er was geen afscheid, geen besef wat er eigenlijk gebeurde.
Voor al onze overleden honden hebben we ook soort altaartjes gemaakt. En geschreven, getekend en er veel samen over gepraat.En ze ook ritueel gedaan bij begraven of het as uit strooien.
Onze witte herder was 11 toen haar 2 beschermers 1 week na elkaar overleden. Zij was echt hun oogappel haar hele leven . Dus zij was toen ook heftig in de rouw. We hebben toen na anderhalve maand onze duitse herder gekregen. Gewoon omdat we haar weg zagen kwijnen. Zo hartverscheurend als ze dan kon janken.Voor haar was dat , ben ik nog van overtuigd, haar redding geweest. Ze knapte weer op.
Ze was ook wat doof, en 'gebruikte' ze de ander als hulphond
Heel veel sterkte voor jou en je hond.
Wat heb jij gedaan om van dat beeld af te komen als ik vragen mag? Dankjewel voor het opzoeken van het topic, ik ga hier zeker in lezen 
