Moderators: Lizzy, Charlie Angel, eelke
Die opluchting is herkenbaar. Een vriendin van mij verwoordde dat mooi; het is 'ontzorgen' en het heeft niks te maken met je liefde voor de hond. Er is een last minder en dat voel je.ellenned schreef:Heel herkenbaar. Kyran had van jongs af aan al zo veel mankementen, en moet zo hard voor zichzelf zijn geweest. Hier ook alles gedaan, specialisten, chiropractors, holistische arts enz en een aanrecht vol medicatie en supplementen. Kyr was een werkhond, als hij iets mocht doen was hij blij. Eerst jachttraining toen dat niet meer ging zweetwerk. En alles met een passie. Iedere keer leverde hij iets meer in en dat vond ik vreselijk om te zien. Een hond die in zijn hoofd zo graag wilde maar een lijf wat hem beperkte.
En ik die iedere keer zijn achteruitgang zag en er niet van kon slapen, wanneer is het genoeg, wanneer kan ik hem niet meer het leven bieden wat hij wilde. En hij was echt nog vrolijk, genoot van korte wandelingen in het bos, maar zag ook dat zijn lijf niet kon, hartverscheurend om te zien.
Op en dag gilde hij van de pijn toen hij naar boven wilde om te gaan slapen. Anderen zeiden, dan laat je hem beneden slapen, maar nee, boven was zíjn plek.....toen hebben we de beslissing genomen. De laattse wandeling genoot ie van de zon en lag hij nog te rollen door het gras....pffft....
Toen hij was ingeslapen, restte bij mij voornamelijk opluchting en daar kon ik moeilijk mee omgaan. Hoe kon ik opluchting voelen...maar ik denk dat het door de buitenwereld, niet hier op B plaats hoor, onderschat wordt hoe je iedere dag bezig bent met je hond, afspraak maken bij die, heeft hij pijn vandaag, is hij blij, Kan ik wel gaan werken want hij is niet goed vandaag, is het leven nog waardevol voor hem...gek werd ik er van. En dat lees ik uit jouw stukje ook, die onzekerheid, alles voor je hond willen doen en geven maar niet wetende of dat hetgeen is wat Gijs werkelijk wilt. Ik denk dat het goed is pas op de plaats te maken voor zo ver je dat kan....
Sterkte, helse tijden
Van begin tot eind helemaal mee eens.Angelique schreef:Zozo tante E, dat is een groot dilemma wat je hier beschrijft.Wat natuurlijk al gezegd is, jij kent 'm het beste, dus de beslissing ligt geheel bij jou (jullie). Ik heb in het afgelopen proces van Gijs wel eens gedacht...waar gaat dit naartoe, komt dit nog wel goed. Het is wel veel allemaal en je lijkt van het een in het ander te rollen. Zou Gijs nog een beetje "normaal" zijn ...je weet wat ik bedoel, dan is het al lastig genoeg, maar voor Gijs is het driedubbel lastig allemaal.
Hekel punt in het geheel is natuurlijk dat Gijs een relatief jonge hond is en met jonge honden is (lijkt) er altijd wel een lichtje aan het eind van de tunnel. Het is alleen de rotvraag hoe lang die tunnel is en of dat lampje niet een rottig waxinelichtje is die ook weer in notime de geest geeft.
Gijs is op een leeftijd dat je moet kunnen denken...oké, ff drie of 6 maanden door de zure appel, en dan weer door met het leuke leven en weer minstens 90% gewoon hond zijn. Geluksmomentjes per dag tellen is leuk voor bejaarden die 22,5 uur per dag gelukzalig in hun mand liggen te torren, maar niet voor een hond die, gezien zijn leeftijd, eigenlijk aan elkaar moet hangen van geluksmomentjes door de dag heen. Als Gijs' leven nu zo is dat jij 'm moet vertellen dat het leven leuk is en als de kans maar minimaal is dat dit nog significant verbeterd dan is de vraag...gaan we hiermee door ja/nee een hele valide vraag.
De pest is gewoon zijn leeftijd....die vraagt om meer levenskwaliteit om hondwaardig leven genoemd te worden dan bij een bejaarde en tegelijkertijd geeft zijn leeftijd meer hoop op herstel dan bij een bejaarde hond. Alleen is dan de vraag wanneer hij hersteld en of hij hersteld en hoe en wat er dan weer komt enz.
Aan jullie inzet heeft het iig nooit gelegen. Menigeen zou allang gillend weggerend zijn als de problemen zich zo lang en zoveel en zovaak achter elkaar opstapelen.
Dikke kus
de ene plek lijkt nu wel onder controle, de andere is gisteren weer heftiger geworden. En het doet zo'n pijn. Bij Gijs in het eggie en bij mij van binnen, als ik ze moet verzorgen en hij erna zo onrustig is omdat het zeer moet doen en zal prikken... Alles is al genoemd, ik heb verder geen tips voor je 
En dat wil je dus beslist niet. Heel begrijpelijk.eelke schreef:Ja zeker kost het veel energie, een zieke hond. Dat maakt het ook lastig, we kunnen heus nog zus en zo, en voor tijdelijk is dat allemaal prima, maar ook dat houdt een keer op natuurlijk.
Het moeilijke daarvan is, hij is nog geen 6, en hij heeft niks waar hij vanzelf van dood gaat. Dus doen we niks, kan hij hiermee nog best (ongelukkig) oud worden. Maar ik hou dat geen 4 jaar vol. Ik kan niet nog 4 jaar lang mijn eigen leven zo lijden, in het teken van mijn hond. Ik kan bv niet zorgen dat er 24/7 iets is, ik kan niet zorgen dat ik of de meneer steeds bij hem zijn omdat oppas lastig is als zijn gedrag verslechterd.
Ik moet ook gewoon werken, de meneer moet ook gewoon werken, en buiten dat, om nou 4 jaar lang verder niks samen te ondernemen buitenshuis, da's ook niet te doen.
Dus dat moet ik ook goed in de gaten houden, want anders ga ik er zelf aan onderdoor en krijg ik daardoor weer het idee dat ik geen goede rationele beslissing meer kan maken.
Hij krijgt trouwens al (vloeibare) metacam. Hij heeft dinsdagochtend zijn eerst dosis gehad, en ik kom smiddags thuis en zie hotspots en jeuk...
