Kreupele jonge hond

[Senta]

Vanmiddag heb ik bij de dierenarts elleboog- en schouderfoto's laten maken en deze zien er zowel rechts als links prima uit.

Die foto's zeggen niets. Ik ben een paar maanden lang bezig geweest met een kreupele hond aan de voorpoot, uiteindelijk bij Y krooshof terecht gekomen.
Ellebogen meerdere malen op de foto gezet, vanuit alle hoeken en door meerdere specialisten beoordeeld, niets aan de hand, waren zelfs de beste ellebogen van het Noorderlijk Halfrond.

Wij fysiootje doen, osteopaat, pijnstillers, hele reutemeteut, ze bleef mank.
In mei waren we het zat (Een jaar later) en vond Y Krooshof het raadzaam een botscan te laten maken.

Hier kwam een dood ordinaire ED uit die op geen foto te zien was.
Nu heb ik al meer van dit soort verhalen gehoord, fotos wezen niets uit en toch manken. Late rin het verhaal zag ik een zelfde soort verhaal staan....
Dus medder niet te lang door, ik heb dat ook gedaan, heb dr ontzettend veel tijd mee verloren.
Eerst weten wat er stuk is voordat je misschien iets gaat repareren.

[nova]

Groeipijn??   

Edit: ik zie dat deze mogelijkheiid al langs gekomen is

[JolandaB]

En 9 maanden is DE leeftijd voor een LPC/LPA/OCD 

[Butch]

Ik had met Butch hetzelfde probleem, geen problemen op de foto's te zien bij de da, maar hij liep toch een beetje mank. Niet heel veel, dus ik dacht ook dat het meeviel. Totdat de orthopeed een scan maakte, daar was duidelijk op te zien dat het beiderzijds LPC was. ED dus, waarbij stukjes bot afbraken: Losse Processus Coronoideus.
De reden dat hij niet heel mank liep was omdat het aan beide zijden was…
En hij was al drie, dus dat kan ook.

Hoe was het klinisch onderzoek, gaf hij bij het onderzoek aan dat hij last had van zijn ellebogen of schouders? Wat was de reden dat je daar foto's van ging maken?

[bas rouge]

Klinisch onderzoek gaf geen klachten aan, de reden dat ik voor rofo's koos is omdat ik wilde uitsluiten dat het toch niet iets ernstigs is. Ik begrijp echter uit jullie verhalen dat niets uit te sluiten valt.

[Parelridder]

Maar het onderzoek is gedaan bij een reguliere dierenarts toch? In dat geval: er is heel groot verschil tussen het onderzoek zoals de reguliere da dit doet, tov hoe een orhopeed dit doet.
Sterk voorbeeld: mijn eigen dierenarts zou absoluuut de rug betasten om te onderzoeken of de rug pijn doet. De orthopeed (Theyse) legde uit dat dit niet zinnig is, omdat de rug bespierd is en het stevig drukken in spieren nou eenmaal pijnlijk is.. Hij onderzoekt dus op andere wijze of de rug klachten geeft.
Ik ben overigens ook altijd erg voor foto's geweest, maar na zijn uitleg prefereer ik die volgorde: eerst achterhalen waar de klachten vandaan komen en dan pas 'fine tunen' of diagnose bevestigen middels foto/scan.

[Lizzy]

Ik doe 'm even naar medisch, dit topic. Zodat ook de DA's mee kunnen kijken.

Persoonlijk vertrouw ik dit ook voor geen meter Sieneke. Een jonge kreupele hond. Ik zei in eerste instantie "osteopaat" maar ik zou toch naar een orthopeed gaan, gewoon regulier laten uitzoeken wat er aan de hand is.

[toscak]

Ach Jamesie 6 maanden, 1 kant zichtbaar LPC op de foto, andere kant niets te zien maar via de CT scan flinke LPC...
En Bobje was anderhalf jaar, ook mank, niets te zien en had WEL een peesblessure. Dus het kan niets zijn, maar het kan ook degelijk wel iets zijn.

Succes en sterkte, ik leef met jullie

[*Dorothea*]

Ik zou naar een orthopeed gaan. Die kan waarschijnlijk beter het probleem lokaliseren. Helaas wordt ED vaak gemist op foto's, dus helaas zeggen de foto's niet zoveel. 
Yolanda Krooshof is volgens mij inmiddels met pensioen.

[Fynn]

Ik zou ook naar een goede orthopeed gaan.
Met een foto is vaak niet alles zichtbaar zijn wij helaas ook achter gekomen.

Groetjes Rian

[Butch]

Klinisch onderzoek gaf geen klachten aan, de reden dat ik voor rofo's koos is omdat ik wilde uitsluiten dat het toch niet iets ernstigs is. Ik begrijp echter uit jullie verhalen dat niets uit te sluiten valt.

Toch vind ik dit raar: als je naar de dierenarts gaat, is hij dan niet degene die moet kijken of foto's nodig zijn of niet? Jij bent toch niet degene die het onderzoek (waaronder foto's indien nodig) doet?

Je vertelt ook niets over de klachten, behalve dat hij een beetje onzuiver loopt, nauwelijks te zien voor anderen. Weet je zeker dat er wel een probleem is? En waar baseer je het op dat het een probleem aan zijn ellebogen of schouders moet zijn?

Sorry, ik heb een beetje moeite met mensen die naar een dierenarts (of arts) gaan terwijl ze zelf geen verstand van zaken hebben, maar dan wel bepalen welke onderzoeken er gedaan moeten worden, of soms nog erger, zelf de noodzakelijke behandeling al eisen. (In de trant van: 'ik ging naar de dokter voor een antibioticakuur maar die wilde hij niet geven!')

Ik denk dat je het onderzoek en het stellen van een diagnose gewoon aan de dierenarts over moet laten, en als die er niet uitkomt, dan kan je naar een orthopeed of een andere specialist. Hangt van de resultaten van het onderzoek af waar je heen verwezen moet worden.

[Parelridder]

Naarmate je meer ervaring hebt met ziekten en afwijkingen, krijg je vanzelf ook vaker een verwachting van wat er mogelijk aan de hand is en daaruit volgen uiteraard wensen tav welk onderzoek of zelfs welke behandeling je wenst.
Concreet: als je slechte ervaringen hebt met behandeling A en daarentegen uitstekende met behandeling B, dan wil je dus een volgende keer dat je te maken hebt met die ziekte graag behandeling B.
Zo is dat althans bij mij gegaan: met mijn 1e hond was ik volledig afhankelijk van info en advies van onze dierenarts. Gaandeweg ondervond ik dat die wel héél vaak een antibioticakuur voor schreef en zo waren er meer zaken waar ik in de loop der tijd vraagtekens bij zette. Via ervaren 'hondenmensen' werd ik getipt op andere artsen, die meer bedreven waren in behandeling van bepaalde klachten. En áltijd vroeg ik de behandelend arts - aard van het beesie - toelichting/onderbouwing, ook daaruit leerde ik e.e.a. Ik zou het merkwaardig vinden als ik uit die ervaringen (goed en slecht) niets geleerd zou hebben en dom als ik die ervaringen niet zou benutten.

Overigens bij onze huisartsen inmiddels al tientalle jaren gebruikelijk dat deze de patient vraagt of die zelf een indruk heeft van wat er aan de hand is. Niet om de diagnose te stellen, niet om de behandeling te bepálen, maar omdat we regelmatig - vanuit ervaringen van onszelf of anderen, danwel vanuit de exacte plek waar we wat voelen of familiekwaaltjes - al in de goede hoek denken. De meeste huisartsen zijn gelukkig niet meer in hun eer aangetast als de patient mee denkt, maar maakt daarvan handig gebruik.

[Senta]

Ik denk dat je het onderzoek en het stellen van een diagnose gewoon aan de dierenarts over moet laten, en als die er niet uitkomt, dan kan je naar een orthopeed of een andere specialist. Hangt van de resultaten van het onderzoek af waar je heen verwezen moet worden.

Sorrie maar ik ken inmiddels iets teveel verhalen op dat gebied bij wie de DA een verkeerde diagnose heeft gesteld, een verkeerd behandel plan heeft aangeboden en zelfs onnodige operaties.
Omdat er niet goed wordt onderzocht dmv bv een CT of botscan.

[Sanyo]

Mijn vorige hond was al wel wat ouder, maar die ging voor kreupel lopen doordat de last van haar heupen had. Door de pijn in de heupen ging ze de voorhand overbelasten en ging daardoor voor onregelmatig lopen, ik kon dat het beste horen aan de flets in draf.
Ik zou dus ook zeker maar een orthopeed gaan om uit te zoeken waar dit weg komt!

[Butch]

Naarmate je meer ervaring hebt met ziekten en afwijkingen, krijg je vanzelf ook vaker een verwachting van wat er mogelijk aan de hand is en daaruit volgen uiteraard wensen tav welk onderzoek of zelfs welke behandeling je wenst.
Concreet: als je slechte ervaringen hebt met behandeling A en daarentegen uitstekende met behandeling B, dan wil je dus een volgende keer dat je te maken hebt met die ziekte graag behandeling B.
Zo is dat althans bij mij gegaan: met mijn 1e hond was ik volledig afhankelijk van info en advies van onze dierenarts. Gaandeweg ondervond ik dat die wel héél vaak een antibioticakuur voor schreef en zo waren er meer zaken waar ik in de loop der tijd vraagtekens bij zette. Via ervaren 'hondenmensen' werd ik getipt op andere artsen, die meer bedreven waren in behandeling van bepaalde klachten. En áltijd vroeg ik de behandelend arts - aard van het beesie - toelichting/onderbouwing, ook daaruit leerde ik e.e.a. Ik zou het merkwaardig vinden als ik uit die ervaringen (goed en slecht) niets geleerd zou hebben en dom als ik die ervaringen niet zou benutten.

Overigens bij onze huisartsen inmiddels al tientalle jaren gebruikelijk dat deze de patient vraagt of die zelf een indruk heeft van wat er aan de hand is. Niet om de diagnose te stellen, niet om de behandeling te bepálen, maar omdat we regelmatig - vanuit ervaringen van onszelf of anderen, danwel vanuit de exacte plek waar we wat voelen of familiekwaaltjes - al in de goede hoek denken. De meeste huisartsen zijn gelukkig niet meer in hun eer aangetast als de patient mee denkt, maar maakt daarvan handig gebruik.

Ik ben het helemaal met je eens dat een diagnose en een behandeling in samenspraak gaat met de klant/patient, maar je schrijft meerdere keren: ik ging naar de da voor een foto, tja, dan ging ik even twijfelen of de dierenarts bij voorbaat buiten spel wordt gezet of dat hij wel degelijk eerst goed klinisch onderzoek heeft kunnen doen.

Ik heb zelf ook de ervaring van een dierenarts die erg kwistig was met antibiotica kuurtjes. Daar ben ik dus weggegaan, om meerdere redenen overigens. Maar als je bij een goede dierenarts zit, kan je het onderzoek beter over laten aan diegene die er voor geleerd heeft. Ik zeg dit niet om je aan te vallen hoor, maar ik vind dat er gewoon soms heel snel een anti-dierenarts houding is, zo van: ik heb mijn hele leven al honden dus ik weet het beter dan de dierenarts.

@ Senta: dit soort reacties bedoel ik dus. Niet alle dierenartsen zijn malafide hoor.