Katten hebben een rangorde maar die kan op elke plaats en afhankelijk van de situatie veranderen.
Dominantiestrijden worden niet in elke groep gespeeld, soms is het gewoon vanzelf duidelijk. En soms merk je er als mens niets van. Het is heel subtiel. Het meest gebruikte middel is bv wegstaren. Dat merk je niet op tenzij je het weet. Ook typische lichaamstaal van een onderdanige is de kont te snuffelen aanbieden. Dat is een manier van hallo zeggen voor katten, maar drukt ook de onderlinge verhouding uit. Diegene die snuffelt is dominant. Sommige katten kunnen dat ook afdwingen en als de ander het daar niet mee eens is kan dat een boze blik opleveren of zelfs een mep. Maar ook dominante katten laten wel eens ruiken, als ze stevig in hun schoenen staan, maakt dat niet uit. Dan zijn er andere zaken die de status duidelijk maken. Sommige katten hebben zo'n naturel... Maar zo zijn die onderlinge verhoudingen en communicatie echt subtiel.
Verder kan de ene kat dus vb het bed voor zich opeisen maar is de bank weer van een ander. Dat wil niet zeggen dat de andere kat daar dan niet meer mag komen, maar wel dat die ene kat het eerste recht heeft.
Maar dominantiestrijden kunnen ook erg heftig worden, als een kat vb het eerste recht van de ander in twijfel trekt. Niet wijkt als de andere kat staart of dergelijke. Dat uit zich dan in in de weg zitten, opjagen (typisch op de bak) en soms zelfs in de hoek drummen en aanvallen. Maar meestal komt het dus niet zo ver. Erbovenop duiken en neerdrukken gebeurt ook al eens.
Hier doet mijn 3kg poesje dat ook bij 5,5kg Luis als die laatste weer eens te brutaal haar zit uit te dagen en in haar weg gaat zitten.
In wilde populaties (die gevoerd worden) hebben ze trouwens ook opgemerkt dat katers in den regel dominanter zijn dan poezen, maar dat poezen voorrang krijgen (of zich toeeigenen) bij het voer. Daar zullen dus poezen eerder mogen eten dan katers. Ook jonge kittens krijgen voorrang, maar vanaf een bepaalde leeftijd niet meer en komen ze helemaal onderaan te staan.
Dat is anders dan vb bij leeuwen waar het mannetje altijd eerst mag eten en zelfs jonge welpen op dat moment niet in de buurt mogen komen.
In de puberteit kunnen jonge katten dan een hogere plaats gaan opeisen als ze vinden dat ze daar horen. Of ze kunne proberen... Nochmaals, dit kan van plaats tot plaats verschillen.
Dominantie bij katten is inderdaad heel anders dan bij honden en een heel stuk minder vaststaand en duidelijk. Het is een subtiel spel van interacties en lichaamstaal. Katten hebben ook niet een leider die de rest dan moet volgen. Katten doen nog altijd hun eigen zin, en krijgen, eens de rangorde vaststaat en voor iedereen duidelijk is, ook de ruimte. Daarom merk je daar meestal niets van. Als het voor hen duidelijk is, is er geen probleem en doet ieder zijn eigen zin.
Als je echter 1 leuk ding hebt en twee katten willen het tegelijk, dan zal de dominantste van de twee het krijgen... Meer zit daar niet achter.
Maar het kan vreemd genoeg serieuze strijden geven. Het is zeker niet altijd zo, maar het kan wel. Dat merk je ook als je een nieuwe volwassen kat in een groep plaatst (een kitten komt zowiezo onderaan binnen), soms gaat het vanzelf en zijn ze vriendjes. Dan is gewoon van in het begin duidelijk wie er onderdanig is. Maar soms heeft dat wat najagen en meppen nodig, zodat het duidelijk is. En daarna is alles in orde...
Eigenlijk is het net als bij konijnen. Daar merk je er ook bijna niets meer van zodra de rangorde vastligt. Maar bij de koppeling kan dat heel wat najagen en rijden tot zelfs haar uittrekken geven. En dan vraag je je af waarom ze er een punt van maken, want je bent niet beter af bovenaan dan onderaan, maar blijkbaar is het voor hen wel belangrijk...
