Tja, ik had dat symptomenlijstje al gevonden, maar ik herken daar weinig van. Zit nu toch eerder aan een schildklierding te denken, àls het al iets is. Zijn ontlasting is gewoon donker bruin, de diaree daarentegen is wel okerkleur, maar dat heeft hij eigenlijk nooit meer, sinds we duidelijke richtlijnen hier in huis hebben afgesproken omtrent voeren 
(omdat hij steeds om eten miauwde, gaf iedereen hem al gauw zijn zin... 
)
Hij is wel heel erg afgevallen, maar ook dat komt bij oudere katten veel voor. Ik zie er eigenlijk een beetje tegenop om naar de DA te gaan. Hij is nog gewoon gelukkig, heb ik het idee. Ligt nog lekker in het zonnetje te soezen, loopt nog wat rond, slaapt gewoon (niet belachelijk veel, niet weinig). Moet je nou aan zo'n ouwetje nog gaan sleutelen? Stel dat er iets uitkomt, doe ik hem daar dan een plezier mee om iedere dag een gevecht aan te gaan met pilletjes? Of spuitjes? Voor wat? Hij is bijna 19! Als hij nou pijn had, of als ik ook maar dacht dat hij dat had, was het natuurlijk een heel ander verhaal.
Hoe dan ook, bedankt voor het meedenken en de tips. Ik hou hem sowieso in de gaten. 
Erg afvallen en meer eten klinkt voor mij niet echt gezond...
Als de kat geen kans heeft op een hartstilstand vd stress tijdens het transport naar de DA(zal ik bij die van mij bang voor zijn als hij de 19jr haalt), dan zal ik zeggen: "baat het niet dat schaadt het (behalve financieel
) niet. "
Stel dat er wel iets is, dan kan je daar de laatste jaren wel rekening mee houden. Operatie of zware medicatie zal ik ook niet meer doen, maar pijn meten bij katten is moeilijk, stel de DA constateert iets dat pijn zou moeten doen, dan zal de laatste jaren pijnstilling een voordeel zijn voor de kat.
Ik heb nu 2 lezingen van de Feline Welfare Foundation bij mogen wonen en hier heb ik meerdere nieuwe dingen geleerd:
katten die veel slapen hebben vaak stress: op gerolde slaap = ik ben er niet, negeer alles om mij heen dat stress brengt (ik zag er foto's van en dacht:"onze katten deden dat vroeger altijd, dacht dat ze dan heerlijk sliepen"). Op de buik, pootjes onder borst gevouwen en oortjes plat = ik ben niet op mijn gemak
en zo waren er nog een aantal voorbeelden. In samenwerking met dierenklinieken zijn ze er ook achter gekomen dat 40% van de katten boven de 6jr en 80% vd katten boven de 8jr spondylose hebben. Kattenpersoneel interpreteert dit al: "hij is al iets ouder, wast minder, slaapt meer, geniet gewoon van de oude dag" In die huizen zijn oa trapjes ed geplaatst om de katten gemakkelijker naar boven te laten bewegen (soms was opstapje voor kattenbak al een probleem) en die katten werden prompt actiever.
Het heeft misschien niets met jouw situatie te maken, maar het maakt wel duidelijk hoe moeilijk katten te pijlen zijn. Dit mede met de weinig kat-specifieke scholing tijdens de DA opleiding. Er wordt daar vnl de variatie op de hond aangehaald, maar qua veranderingen in de fysiologie die de weerslag hebben op het gedrag, daar wordt vrijwel niets over verteld.
De gem DA zal, als jij specifiek een heel duidelijk, in tijd en omgeving zijn gedragsverandering kan beschrijven, een idee hebben of het iets pathologisch zou kunnen zijn. Zo niet, dan wordt je wrs zonder antw naar huis gestuurd. Zoek eens naar een katvriendelijk praktijk, ik heb er een gevonden en vind het zaling niet het idee te krijgen dat ik een panisch overbezorgde kater mamma ben als ik voor iets 'simpels' kom
