16 jaar geleden kwam jij in mijn leven. Je was nog maar net 5 ½ week oud, en nog maar een klein propje. Toch was je al een hele vent, en liet jij je niet de kaas van je boterham eten; nee, dat deed je wel van de mijne.
16 jaar lief en leed gedeeld. Soms een beetje meer van het een, en dan weer eens wat meer van het andere. Veel heb je meegemaakt in die tijd. Al vroeg was jij de heerser van het bos, en kwam je weer eens thuis met konijnen, padden en soms zelfs een eekhoorn. Ook vogeltjes waren niet veilig voor je, en vol trots gaf je die aan mij.
Toen gingen we verhuizen, en kon je niet meer naar buiten. Veel heb je daar niet om gegeven, hoewel je wel altijd probeerde naar buiten te komen, maar je liet je altijd toch weer naar binnen brengen. Die grote galerij was toch wel een beetje eng.
Na verloop van tijd kwam er opeens een oude hond in je leven. Hoewel die groot was, was je er niet bang voor. Waarom zou je er ook bang voor zijn. Ze was vriendelijk en je kon haar goed de baas. Soms pikte je haar eten of haar mand, en ze liet het allemaal toe. Jullie waren echt aan elkaar gewaagd. Een paar jaar duurde die vriendschap, toen ging Brenda achteruit en uiteindelijk is zij de regenboogbrug over gegaan. Het was weer stil in huis.
Ook jij werd ouder, en begon kwaaltjes te krijgen. Soms wou je niet eten, en bleek je een gezwel in je mond te hebben. 2 keer is die verwijderd, maar nu is die weer terug gekomen, en word het gevaarlijk om er nog iets aan te doen. De narcose zou je waarschijnlijk niet meer overleven, en dus... dus moest het moeilijke besluit genomen worden.
Na 16 jaar en ruim 7 maanden zal het dan toch zover zijn, je zal de regenboogbrug overgaan, en dat doet mij veel pijn en maakt me verdrietig. Toch weet ik dat het zo goed is. Aan de overkant wachtten je vriendjes op: Brenda, Chico, Amber, Ringo en al die dieren die je misschien niet heb gekend, maar die toch je vriend willen zijn.
Mickey, het is goed
