Dat klinkt toch best logisch?? Eliasen..

[wolfdolf]

In maanden waarin het sneeuwt en vriest leven de meeste wolven  voor bijna 100% op grote prooidieren die ze met de hele roedel neerhalen. Die percentages vallen dan vanzelfsprekend in het water. Prooidieren teren dan vooral op vetreserves en hebben dus meestal een lege maag.
In die maanden valt er dus ook nagenoeg geen groenvoer te eten.

In de zomermaanden gaan wolven meer verschillende kleinere dieren eten.
Hun spijsvertering wordt dan vanzelfsprekend zwaarder belast.......dus gaan ze groenvoer eten om een goede darmflora te behouden....

m.a.w. die percentages zijn vage richtlijnen, niet meer dan dat.
En groentes dienen om de darmflora in orde te houden. Het lijkt me ook logisch dat een vleeseter niet veel vitamines kan halen uit groenten, hun spijsvertering is er niet op afgesteld.
Daarom hebben herbivoren een veel langer spijsverteringsstelsel...

[madeleine]

Ik lees dit topic nu pas, maar bij het lezen komt het bij mij over alsof elke wolf in de roedel hele prooidieren in die verhoudingen zou eten. Nou is het volgens mij zo dat juist de roedelleider als eerste mag eten als er een prooi gevangen is, daarna de tweede in hierarchie, etc.
En volgens mij is de lever het lekkerst en zal de roedelleider die eten en voor de laatste in rang, die dus het laatste eet, blijven de resten over. Toch zal het niet zo zijn dat de roedel bestaat uit ongezonde honden, behalve missschien de twee of drie aan de top van de hierarchie.
Ik denk dus dat er weliswaar een 'optimale verhouding' bestaat, maar dat afwijken hiervan helemaal niet zo erg is dat je hond meteen ziek zou worden. Of is dit een verkeerde redenatie?
Voor de zekerheid hou ik me redelijk precies aan de verhoudingen, maar als het een keer een dag mis gaat omdat ik iets verkeerds uit de vriezer heb getrokken doe ik niet moeilijk hoor. Hij is tenslotte laagste in rang!  

Ik ben gaan barfen omdat ik mijn hond zo optimaal mogelijk wil voeren. Niet zo minimaal mogelijk. De wolf in het wild en de huishond hebben gewoon een totaal ander leven en hoewel het lichaam van binnen veel op elkaar lijkt wil dat niet zeggen dat ze dus hetzelfde aan voedingswaarde binnen krijgen. Ik hou me dus ook niet bezig met de vraag hoeveel % bot een hond minimaal hoort binnen tekrijgen, maar ik hou me bezig met hoeveel % bot optimaal geschikt is voor mijn hond.

[Lizzy]

Even een beetje vergezocht hoor, maar dit kwam zo in mijn hoofd.
In het wild eet een wilde hond/kat wilde prooien. Deze zijn scharrel-over de top.
De dieren die wij voeren, zijn toch meestal plof-dieren. Deze zijn jonger gestorven, hebben daardoor sowieso minder beweging gehad en doordat het plofdieren zijn ook nog eens minder bewegingsruimte (dus nog minder beweging). De botmassa heeft zo minder tijd en minder mogelijkheden om uit te harden en daardoor is het bot fragieler en minder vast en van mindere structuur.
Om dat te compenseren, lijkt het me dan weer logisch iets meer bot te voeren dan een natuurlijke hele wilde prooi heeft.

Niet zo gek hoor, dat idee. Ik denk dat namelijk idem. Zie dit oude topic uit 2007 bijv: http://www.barfplaats.nl/forum/index.php/topic,31781.msg794732.html#msg794732 waar ik schrijf:

"Ik vermoed dat het percentage bot/percentage calcium in een biologische kip wel eens anders zou kunnen liggen dan in bio-industrie kip. Dat lijkt een vaag verhaal, maar dat is het niet. Ik heb wat onderzoek gedaan naar het botpercentage van dieren die uitsluitend gefokt worden voor vlees. Zij worden speciaal gefokt op een heel licht skelet en zoveel mogelijk vlees. Het gemiddelde rund dat puur op vlees wordt gefokt heeft dus zo'n licht skelet (geldt ook voor lam, geit, etc) en hun skelet-percentage is gemiddeld zo'n 14%".

En deze: http://www.barfplaats.nl/forum/index.php/topic,74712.75.html

"Grappig dat je daar over begint. Ik heb daar lange tijd geleden ook al eens een vraag over gesteld, op Barfplaats. Want het punt is inderdaad dat al onze vlees-dieren gefokt worden op een licht skelet. Kalveren, vleesrunderen, kippen, eenden, alles. Zo weinig mogelijk skelet en zoveel mogelijk vlees. Vleeskuikens storten op 6 weken neer. Dan is hun gewicht te zwaar voor het skelet. Alles draait immers om 'waar wij wat aan hebben' en dus het vlees. Het is mij dus ook opgevallen dat biologische vleeskippen al veel hardere botten hebben dan de bio-industrie vleeskip. En wat me ook op is gevallen is dat de uitgelegde biologsche legkip op 1 jarige leeftijd zowat niet meer te knagen is. De botten zijn echt hard! En hoe meer kraakbeen, hoe zachter het bot, de minder calcium er in zit. Want calcium maakt het bot hard. Vandaar ook dat poten zo hard zijn en het rijkst zijn aan calcium. Als ik karkas van wilde dieren aan mijn honden geef, vind ik het bot vrijwel altijd hard, ook al was het een klein dier. Neem haaskarkas. Mijn pup Biscuit had daar op 8 weken moeite mee. Sterker nog, ze eet gemakkelijker lamsribben dan haaskarkas.

Nou goed, toen ik jarengeleden al eens voor het eerst een berekening maakte hoeveel Ca/F er nu eigenlijk in een gemiddeld menu zit, was ik zelf nogal verbaast dat je bij 20% niet aan een Ca gehalte komt dat boven het F gehalte ligt. Aangezien een prooidier rond de 15% zit, met bot. Ik dacht toen ook dat het mogelijk aan het gewicht van het skelet van onze vlees-dieren lag. Of de hoeveelheid calcium die in hun botten zit. Of aan het feit dat wij ze zo jong slachten. Een bio-industrie kip haalt nog net de leeftijd van 5 a 6 weken. Een biologische vleeskip heeft het niet veel beter, die wordt volgens mij rond de 14 a 16 weken geslacht. Dan is het bot nog jong en volgens mij bestaat het dan voor een groter deel uit kraakbeen (en minder Ca). Maar er is in die oude topics nooit uitsluitsel over gekomen. Denk ook dat je dan bot van tam en wild konijn/hoen moet analyseren, om er echt wat over te kunnen zeggen?"