Mooi hoor!
Hoe is het nu met jouzelf, doe je een beetje rustig aan, of je rugspieren trainen zittend op je trilplaat?
Lijkt me moeilijk om in zo'n rollercoater an emoties te zitten, terwijl je nog volop in het afscheid van Tinus zit...
Het gaat iets beter, ik kan weer een klein beetje tillen etc maar moet erg uitkijken want bij het minste schiet het er weer in.
De plek is dan ook precies op de ribben die mijn paard jaren geleden doormidden trapte en het voelde vooral in het begin als nadat ze gebroken waren....met dezelfde ademnood etc...ben nu als de dood dat ik het verder forceer dus echt rustig aan en als het zo blijft naar de dokter maar ik ben niet zo'n hardloper wat dat betreft.
Iedere avond heb ik speciale infrarood/ led therapie lampen die op mijn rug gaan en dit helpt enorm, de kou hier is natuurlijk ook niet echt bevordelijk.
Tinus mis ik enorm en dit is nog zacht uitgedrukt, nog steeds kan ik het niet bevatten dat hij in 5 weken weg was....maar goed daar weten jullie ook alles van met Borke
.... nu is het zaak dat Tara weer een beetje op de rit komt.... net voor de kerst werd ze aardig ziek en we waren heel bang om ook haar kwijt te raken.
Nu zeggen we maar tegen elkaar dat iedere dag er 1 is en we genieten nu extra van haar....ze is blij en vrolijk maar wel een stuk minder dan voordat ze ziek werd en geopereerd moest worden... ze is echt een oude hond geworden en we merken echt aan alles dat ze haar lieve broer nog vreselijk mist.
Vanavond ben ik dus voor het eerst sinds lange tijd er even ''tussenuit'' geweest met Jaco.... mezelf opgedoft en om 18.00 vertrokken en wat boodschappen gedaan en hierna lekker in een gezellig restaurantje/hotel in Zamberk wat gegeten.....om even over tienen waren we weer thuis waar Taartje ons al blij stond op te wachten bij de deur...lekker rauw eitje en wat gedroogd vlees als beloning dat ze zo lief is in haar uppie... het valt niet mee allemaal maar we gaan gewoon stug door.
