Nu heb ik zelf geen kinderen en ook weinig kinderen van anderen over de vloer (Ot en Sien kunnen daar niet zo goed tegen), maar wel eens andere buitenstaanders (mannetjes om dingen te verbouwen of repareren, schoonmakers van de thuiszorg, dokterspost en paramedici, etc). Ik voel dan absoluut niet de behoefte om het kattenvoer weg te halen of dan ineens de resten op de gaan ruimen als iets nog niet helemaal opgegeten is. Misschien scheelt het dat de vreetkleedjes van de katten niet middenin de woonkamer liggen, Ot eet in een hoekje naast de vriezer en half achter de tv, Sien eet in een hoekje naast de bank en voor de inpandige boekenkast. Mensen snappen altijd gelijk dat het kattenvoer is en doen er eigenlijk niet moeilijk over. Vooral allochtonen vinden het heel normaal dat mn katten echt eten krijgen. En de mensen die het niet normaal vinden, tja jammer dan, maar niet mijn probleem. Het is voor de katten, niet voor hun en het is ook al dood.
Mn schoonmoeder heeft wel eens toegegeven het eng te vinden, maar ze stond wel op een afstandje nieuwsgierig te kijken naar Sien die een kippenvleugel naar binnen werkte.
Ik maak er zelf geen probleem van dat mn katten dat eten, eventueel in bijzijn van anderen. Het probleem ontstaat pas op het moment dat je er zelf moeilijk over gaat doen.
Ik denk dat het zo ook bij kinderen werkt. Als je zelf doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zullen kinderen dat sneller ook zo vinden. Op het moment dat ze er wel moeilijk over doen (huilen, weetikveel wat), kan je het uitleggen waarom en dat het echt beter is voor de hond en voor jullie zelf (minder stront, minder stinkende hond, etc). Ik zou er altijd bijvertellen dat ze het niet zelf hoeven op te eten, maar dat een hond nu eenmaal carnivoor is.
