Sylvia heeft van veel kinderziektes al uitgelegd wat de complicaties kunnen zijn. Ik kan uit ervaring spreken: heb longontsteking als complicatie van mazelen gehad en als gevolg daarvan leidt ik nu nog altijd aan bronchitus. Als toen niet de eerste antibiotica beschikbaar waren geweest, hadden jullie nu geen last van mij op dit forum. Al met al 6 weken op bed gelegen. Mijn zusje had toen ook de mazelen en haar ogen waren aangetast, die heeft weken (hoe lang weet ik niet meer) in een verduisterde kamer moeten liggen. Het is goed gekomen, maar blindheid was niet uitgesloten geweest.
Als kind ook de polio-epidemieën meegemaakt, omdat er nog geen enting was. Gezonde buurkinderen kwamen na weken weer buiten, in het gunstigste geval slechts verlamd aan één been, maar ook op krukken, omdat het hele onderlijf verlamd was.
Toen mijn kinderen dus geënt moesten worden, heb ik niet getwijfeld.
Van hersenvliesontsteking heb ik vreselijk dingen gezien in mijn generatie: volwassen mensen bij wie de verstandelijke vermogens die van een 2-jarige waren door hersenvliesontsteking. Zou geloof ik over zo'n enting ook niet aarzelen.
Zelf 2x aan het bed van mijn zoon gestaan, die geen kinderziekte kreeg, maar wel hersenvliesontsteking, gelukkig virale die richt in principe weinig verwoestingen aan en daarna laringitis (strottenhoofdontsteking), waarvan een hoofdzuster zei: Dit is erger dan wat ik met difterie heb meegemaakt en zij zag mijn zoon pas toen hij al weer aan de beterende hand was. Wat ziekenhuisopnames voor een kind, dat resp. 2 en 4 jaar oud was toen de ziektes optraden, geestelijk betekenen dat kunnen jullie wel raden.
Tegen enten ben ik dus niet, maar te veel is te veel en de medische stand zou meer oog moeten hebben voor ziektes die het gevolg van entingen kunnen zijn.
