ja, ik heb een aantal onderzoeksresultaten gevonden...een is door een finse kleindier internist die gespecialsieerd is in honden en hun spijsverteringssysteem in samenwerking met een universiteit in America, een andere die ik zo snel kon vinden was door een zweedse faculteit die een onderzoek had verricht, in de fins-amerikaans onderzoek hadden ze 5 jaar over gedaan en de zweedse dacht ik jaar of 10 (mijn zweeds beetje krakkemikkig...gelukkig waren er ook stukken vertaald).
De grootste boosdoeners dus risicoverhogers waren volgens beide onderzoeken:
erfelijkheid,
verhoogde voerbakken,
gedrag (te gulzig, angst/aggressie tijdens het eten (bvb honden waar de eigenaar vaak de bak weg pakt of de hond vertrouwd de situatie niet).
De risico steeg als de hond ouder werd dan 5 jaar en als de hond in een ras behoort waar de gewicht van spijsverteringskanaal (dus maag darmen etc.) minder dan 3% van totale gewicht van de hond was.
Lichamelijke belasting minder dan 8 uur na het eten.
Droogvoer. Als een hond brok at dan zwelt het op in de maag wat vooral in de eerste twee levensjaar opmerkelijke strekking van maagbanden oplevert. Brokjes met hoge vetprecentage, omdat die meer gasvorming veroorzaken, waardoor de maag zonder stevige vulling opzwelt. Brokken met citroen zuur (weet niet als ik dat helemaal goed van fins naar ned. heb vertaald...) omdat als dat vochtig wordt er ook gassen vrij komen.
Speciale Large breed-brok zou het risico ook aanzienlijk verhogen.
Er wordt geadviseert voor het geval men toch brok wil voeren een niet-vette brok uit te zoeken en verse vet bij te voeren.
Voeding met vlees en bot zou de risico afnemen met 53%.
Zo...dat vond ik toch wel intressant, en dat voor serieuse dierenarts onderzoeken op universiteir niveau...
